Rekultywacja biologiczna
Słownik kwalifikacji GIW.03 - Eksploatacja złóż metodą odkrywkową
Rekultywacja biologiczna to etap rekultywacji terenów pogórniczych, którego celem jest przywrócenie lub nadanie gruntom zdolności do życia biologicznego. W praktyce oznacza to przygotowanie podłoża tak, aby mogły rozwijać się na nim rośliny, a z czasem także mikroorganizmy i zwierzęta glebowe.
W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją przede wszystkim z działaniami dotyczącymi gleby i roślinności.
Typowe zabiegi rekultywacji biologicznej
Do rekultywacji biologicznej zalicza się m.in.:
- wysiew traw i roślin motylkowych,
- sadzenie drzew i krzewów,
- wprowadzanie roślinności ochronnej na skarpy,
- nawożenie mineralne i organiczne,
- wapnowanie gleb kwaśnych,
- poprawę żyzności i aktywności biologicznej podłoża,
- pielęgnację wprowadzonych upraw i nasadzeń.
Nawożenie skarp
Wprowadzanie nawozów mineralnych na skarpy jest zabiegiem biologicznym, ponieważ służy poprawie warunków wzrostu roślin. Roślinność na skarpach pełni ważną funkcję ochronną: ogranicza erozję wodną i wietrzną, stabilizuje powierzchnię oraz przyspiesza odtwarzanie pokrywy glebowej.
Różnica względem rekultywacji technicznej
Rekultywacja techniczna obejmuje głównie roboty ziemne i kształtowanie terenu, np. profilowanie skarp, niwelację, budowę dróg technologicznych czy regulację stosunków wodnych. Dopiero po takim przygotowaniu wykonuje się zabiegi biologiczne, czyli m.in. nawożenie, obsiew i nasadzenia.
Zapamiętaj
Jeżeli w pytaniu pojawiają się słowa: nawożenie, obsiew, sadzenie, roślinność, użyźnianie gleby — najczęściej chodzi o rekultywację biologiczną.