Urabianie ciągłe
Słownik kwalifikacji GIW.03 - Eksploatacja złóż metodą odkrywkową
Urabianie ciągłe to sposób odspajania kopaliny od calizny, w którym organ roboczy maszyny pracuje bez powtarzalnych przerw na pojedyncze cykle nabierania, podnoszenia i wysypu urobku. Materiał jest odspajany i zwykle od razu kierowany do dalszego transportu, np. przenośnikiem taśmowym, rurociągiem lub układem hydraulicznym.
Typowe organy robocze
Do urabiania ciągłego stosuje się przede wszystkim organy skrawające lub czerpiące pracujące stale, np.:
- głowice frezujące,
- koła czerpakowe,
- łańcuchy czerpakowe,
- głowice ssąco-frezujące w pogłębiarkach.
W pytaniach egzaminacyjnych urabianie ciągłe należy odróżniać od pracy koparek jednonaczyniowych, które wykonują cykl: nabranie urobku, obrót, wysyp i powrót.
Zastosowanie
Urabianie ciągłe stosuje się tam, gdzie potrzebna jest duża wydajność i równomierny strumień urobku. W kopalniach odkrywkowych dotyczy to zwłaszcza złóż miękkich lub średnio zwięzłych, a także prac podwodnych prowadzonych pogłębiarkami.
Cechy rozpoznawcze
Organ roboczy do urabiania ciągłego ma zwykle elementy skrawające, zęby, noże lub czerpaki rozmieszczone tak, aby podczas ruchu obrotowego albo przesuwnego stale odspajały materiał. Nie jest to zwykła łyżka koparki, chwytak ani osprzęt pracujący pojedynczymi cyklami.
Najważniejsze porównanie
- Urabianie ciągłe: stałe odspajanie i stały odbiór urobku.
- Urabianie cykliczne: praca powtarzalnymi cyklami, np. łyżką koparki jednonaczyniowej.