Flotacja węgla
Słownik kwalifikacji GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin
Flotacja węgla to metoda wzbogacania najdrobniejszych ziaren węgla w zawiesinie wodnej. Wykorzystuje różnice we właściwościach powierzchniowych ziaren: ziarna węglowe są bardziej hydrofobowe, czyli słabo zwilżalne wodą, dlatego mogą przyczepiać się do pęcherzyków powietrza i wypływać jako piana flotacyjna.
Uziarnienie nadawy do flotacji
Do flotacji kieruje się przede wszystkim bardzo drobne klasy ziarnowe. W przypadku zawiesiny węglowej górna granica rozmiaru ziaren nie może przekroczyć 1,0 mm. Jest to ważna wartość egzaminacyjna.
Ziarna większe niż 1 mm są zbyt ciężkie i mają zbyt małą podatność na skuteczne wynoszenie przez pęcherzyki powietrza. Dla takich frakcji stosuje się zwykle inne metody wzbogacania, np. wzbogacanie grawitacyjne w osadzarkach lub cieczach ciężkich.
Przebieg procesu
W typowym procesie flotacji węgla:
- zawiesina węglowa trafia do komory flotownika,
- do zawiesiny wprowadza się powietrze i odczynniki flotacyjne,
- ziarna węgla przyczepiają się do pęcherzyków powietrza,
- na powierzchni powstaje piana z koncentratem węglowym,
- odpady mineralne pozostają głównie w zawiesinie.
Znaczenie w przeróbce kopalin
Flotacja pozwala odzyskać drobne ziarna węgla, które trudno wzbogacać metodami grawitacyjnymi. Poprawia uzysk węgla użytecznego oraz ogranicza straty węgla w odpadach.
Do zapamiętania
Dla pytań egzaminacyjnych z zakresu flotacji węgla kluczowa jest wartość: maksymalny rozmiar ziaren zawiesiny węglowej kierowanej do flotacji wynosi 1,0 mm.