Kruszarka stacjonarna
Słownik kwalifikacji GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin
Kruszarka stacjonarna to maszyna stosowana do rozdrabniania kopalin stałych, np. węgla, rud metali, kamienia wapiennego, dolomitu lub kruszyw. Jej zadaniem jest zmniejszenie wymiarów brył urobku do wymaganej wielkości ziaren.
Cechy charakterystyczne
Kruszarka stacjonarna jest ustawiona na stałe w zakładzie przeróbczym lub w określonym punkcie ciągu technologicznego. Zwykle posiada:
- masywną konstrukcję nośną,
- komorę kruszenia,
- lej zasypowy lub układ podawania nadawy,
- napęd elektryczny,
- osłony i elementy zabezpieczające,
- połączenie z przenośnikami transportującymi materiał.
Nie jest przystosowana do częstego przemieszczania w terenie, w przeciwieństwie do maszyn mobilnych lub przesuwnych.
Zastosowanie w przeróbce kopalin
Kruszarki stacjonarne stosuje się w etapach kruszenia wstępnego, średniego lub drobnego. Mogą pracować jako element linii technologicznej, np. przed przesiewaniem, wzbogacaniem lub dalszym mieleniem.
Typowe rodzaje kruszarek to:
- szczękowe,
- stożkowe,
- walcowe,
- udarowe,
- młotkowe.
Jak odróżnić od przesiewacza?
Kruszarka służy do zmniejszania rozmiaru ziaren, czyli rozdrabniania. Przesiewacz służy do rozdzielania materiału według wielkości ziaren. Na zdjęciach kruszarkę często rozpoznaje się po masywnej obudowie komory roboczej, dużym napędzie i leju zasypowym, natomiast przesiewacz ma zwykle widoczne pokłady sitowe i konstrukcję przeznaczoną do drgań.