Naturalne flokulanty
Słownik kwalifikacji GIW.05 - Obsługa maszyn i urządzeń do przeróbki mechanicznej kopalin
Naturalne flokulanty to substancje pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mikrobiologicznego, które ułatwiają łączenie drobnych cząstek zawiesiny w większe agregaty, czyli flokule. Dzięki temu cząstki szybciej opadają, a procesy takie jak zagęszczanie, sedymentacja lub filtracja przebiegają sprawniej.
Przykłady naturalnych flokulantów
Do naturalnych flokulantów zalicza się między innymi:
- skrobię – substancję pochodzenia roślinnego,
- celulozę i jej pochodne,
- białka – związki organiczne występujące naturalnie w organizmach żywych,
- niektóre polisacharydy i biopolimery naturalne.
W pytaniach egzaminacyjnych naturalne flokulanty są zwykle przeciwstawiane flokulantom syntetycznym.
Czego nie zalicza się do naturalnych flokulantów?
W typowej klasyfikacji egzaminacyjnej odpowiedź „polimer” oznacza najczęściej polimer syntetyczny, czyli środek wytworzony przemysłowo. Dlatego w pytaniu: „Do naturalnych flokulantów nie należy” poprawną odpowiedzią jest polimer.
Trzeba jednak pamiętać, że z chemicznego punktu widzenia skrobia, celuloza i białka również są polimerami naturalnymi, czyli biopolimerami. Na egzaminie zawodowym należy jednak odczytywać odpowiedzi zgodnie z kontekstem technologicznym: skrobia, celuloza i białko = naturalne, a polimer = syntetyczny flokulant.
Znaczenie w przeróbce kopalin
Flokulanty stosuje się głównie do poprawy rozdziału fazy stałej i ciekłej, np. w zagęszczaczach, osadnikach i układach oczyszczania wód technologicznych.