Belemnity

Belemnity to wymarłe morskie głowonogi, spokrewnione ze współczesnymi kałamarnicami i mątwami. Żyły głównie od karbonu do kredy, a szczególnie liczne były w jurze i kredzie.

Jak rozpoznać belemnita?

Najczęściej zachowującą się częścią belemnita jest twardy, wewnętrzny szkielet zwany rostrum. Ma on zwykle kształt wydłużonego, stożkowatego „pocisku” lub cygara. W pytaniach egzaminacyjnych taki kształt często wskazuje właśnie na belemnita.

Cechy rozpoznawcze skamieniałości belemnitów:
- wydłużony, wrzecionowaty lub stożkowaty kształt,
- masywne rostrum z kalcytu,
- brak zewnętrznej spiralnej muszli,
- podobieństwo do fragmentu grotu lub pocisku.

Tryb życia

Belemnity prowadziły nektoniczny tryb życia, czyli aktywnie pływały w toni wodnej. Nie były przytwierdzone do dna ani biernie unoszone przez prądy. Były drapieżnikami, polującymi na mniejsze organizmy morskie.

Znaczenie geologiczne

Skamieniałości belemnitów są ważne w paleontologii i stratygrafii, ponieważ pomagają określać wiek skał osadowych, zwłaszcza mezozoicznych. Występują często w skałach morskich, takich jak wapienie, margle i iły.

Ważne porównanie

• Belemnity – aktywnie pływające głowonogi, nekton.
• Liliowce – organizmy denne, często przytwierdzone do podłoża.
• Ramienionogi – organizmy bentoniczne, żyjące na dnie.

W pytaniu o organizm pływający, nektoniczny, wydłużona skamieniałość przypominająca pocisk wskazuje na belemnita.