Georadar powierzchniowy

Georadar powierzchniowy (GPR, Ground Penetrating Radar) to metoda geofizyczna wykorzystująca fale elektromagnetyczne wysyłane z anteny poruszanej po powierzchni terenu. Fale odbijają się od granic o różnych właściwościach elektrycznych, np. od pustek, warstw gruntu, stref zawilgocenia lub powierzchni poślizgu.

Do czego jest przydatny?

Georadar dobrze sprawdza się w badaniach płytkich, zwykle od kilkudziesięciu centymetrów do kilku, rzadziej kilkunastu metrów głębokości. Może być używany do:

• wykrywania pustek i kawern krasowych,
• rozpoznawania płytkich warstw geologicznych,
• lokalizacji zwierciadła lub stref występowania wód gruntowych,
• badania osuwisk, w tym powierzchni poślizgu,
• wykrywania obiektów podziemnych, np. rur, kabli, fundamentów.

Ograniczenia metody

Skuteczność georadaru zależy od rodzaju gruntu. Najlepsze wyniki daje w suchych piaskach, żwirach i skałach o małej przewodności elektrycznej. Słabo działa w gruntach ilastych, gliniastych i silnie zawodnionych, ponieważ fale elektromagnetyczne są tam silnie tłumione.

Georadar powierzchniowy nie nadaje się do poszukiwania głębokich złóż gazu ziemnego. Takie złoża występują zwykle na dużych głębokościach i rozpoznaje się je głównie metodami sejsmicznymi, geologicznymi i wiertniczymi. Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź to: georadar nie będzie przydatny do poszukiwania złóż gazu ziemnego.