Gęstość minerałów
Słownik kwalifikacji GIW.06 - Wykonywanie prac geologicznych
Gęstość to cecha fizyczna określająca stosunek masy substancji do jej objętości. W mineralogii i geologii pomaga rozpoznawać minerały oraz porównywać ich właściwości. Najczęściej podaje się ją w g/cm³.
Wzór
Gęstość oblicza się ze wzoru:
ρ = m / V
Gdzie:
- ρ – gęstość,
- m – masa,
- V – objętość.
Znaczenie w rozpoznawaniu minerałów
Minerały o podobnym wyglądzie mogą mieć wyraźnie różną gęstość. Dlatego w praktyce geologicznej gęstość jest jedną z cech pomocnych przy identyfikacji próbek. Minerały zawierające ciężkie pierwiastki, np. złoto, ołów czy bar, zwykle mają większą gęstość niż minerały zbudowane głównie z krzemu, glinu lub wapnia.
Przykładowe gęstości metali
- złoto – ok. 19,3 g/cm³,
- srebro – ok. 10,5 g/cm³,
- miedź – ok. 8,9 g/cm³,
- żelazo – ok. 7,9 g/cm³.
Z podanych metali największą gęstość ma złoto. Oznacza to, że ta sama objętość złota będzie miała większą masę niż taka sama objętość srebra, miedzi lub żelaza.
Przykład praktyczny
Jeżeli dwie próbki mają taką samą objętość, ale jedna jest znacznie cięższa, może to świadczyć o większej gęstości materiału. W geologii taka obserwacja jest wstępną wskazówką, ale do pewnego rozpoznania stosuje się także inne cechy, np. twardość, rysę, połysk i skład chemiczny.