Granica płynności gruntu

Granica płynności oznaczana symbolem wL to wilgotność gruntu spoistego, przy której grunt przechodzi ze stanu plastycznego w stan płynny. Jest jednym z podstawowych parametrów konsystencji gruntów spoistych, np. iłów i glin.

Badanie aparatem Casagrande’a

Granice płynności wyznacza się najczęściej aparatem Casagrande’a. W badaniu próbkę gruntu umieszcza się w miseczce aparatu, wykonuje w niej bruzdę, a następnie podnosi i opuszcza miseczkę za pomocą mechanizmu uderzeniowego.

Liczy się liczbę uderzeń potrzebnych do złączenia się bruzdy na określonej długości. Badanie powtarza się dla kilku wilgotności gruntu.

Wykres badania

Wyniki przedstawia się na wykresie:

• oś pionowa: wilgotność gruntu [%],
• oś pozioma: liczba uderzeń,
• wyznacza się linię zależności wilgotności od liczby uderzeń.

Granica płynności wL to wilgotność odpowiadająca 25 uderzeniom aparatu Casagrande’a.

Znaczenie w praktyce

Granica płynności służy do:

• klasyfikacji gruntów spoistych,
• oceny ich konsystencji,
• obliczania wskaźnika plastyczności,
• określania przydatności gruntu w budownictwie i pracach geologiczno-inżynierskich.

Ważne skojarzenie egzaminacyjne

Jeżeli na wykresie widnieją: wilgotność [%] i liczba uderzeń, a badany jest grunt spoisty, chodzi o wyznaczanie granicy płynności aparatem Casagrande’a.