Okres połowicznego rozpadu
Słownik kwalifikacji GIW.06 - Wykonywanie prac geologicznych
Okres połowicznego rozpadu to czas, po którym rozpadowi ulega połowa początkowej liczby jąder izotopu promieniotwórczego. Jest to wielkość stała dla danego izotopu i nie zależy od temperatury, ciśnienia ani warunków geologicznych.
Przykład działania
Jeżeli próbka zawiera 100 jednostek izotopu promieniotwórczego, to po jednym okresie połowicznego rozpadu zostanie 50 jednostek. Po dwóch okresach zostanie 25 jednostek, po trzech 12,5 jednostki itd. Dzięki temu można obliczać wiek próbek w datowaniu izotopowym.
Znaczenie w geologii
Dobór izotopu zależy od wieku badanego materiału. Izotopy o krótkim okresie połowicznego rozpadu nadają się do datowania młodych obiektów, a izotopy o długim okresie — do bardzo starych skał i minerałów.
Typowe wartości egzaminacyjne
- C-14, izotop węgla: ok. 5730 lat,
- K-40, izotop potasu: ok. 1,25 mld lat,
- U-238, izotop uranu: ok. 4,47 mld lat,
- Rb-87, izotop rubidu: ok. 48,8 mld lat.
Z tego porównania wynika, że najkrótszy okres połowicznego rozpadu spośród wymienionych ma izotop węgla, czyli C-14.