Suszenie próbek do analizy sitowej
Słownik kwalifikacji GIW.06 - Wykonywanie prac geologicznych
Próbkę przeznaczoną do analizy sitowej należy przed badaniem wysuszyć, aby usunąć wilgoć, która mogłaby zafałszować wynik oznaczenia składu ziarnowego. Standardowo próbki suszy się w temperaturze 105°C ÷ 110°C.
Po co suszy się próbkę?
Wilgotna próbka może powodować:
- sklejanie się ziaren,
- zatrzymywanie drobnych frakcji na większych ziarnach,
- błędne ważenie frakcji,
- niedokładne przechodzenie materiału przez sita.
Dlatego przed przesiewaniem próbka powinna być doprowadzona do stanu suchego, najczęściej przez suszenie w suszarce laboratoryjnej.
Temperatura suszenia
Dla próbek przeznaczonych do analizy sitowej przyjmuje się zakres:
105°C ÷ 110°C
Jest to temperatura wystarczająca do odparowania wody wolnej i higroskopijnej, a jednocześnie zwykle bezpieczna dla większości gruntów i osadów mineralnych badanych metodą sitową.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać, że próbkę do analizy sitowej suszy się w temperaturze 105–110°C. Niższe zakresy, np. 95–99°C lub 100–104°C, są zbyt małe jako odpowiedź standardowa, a temperatury powyżej 110°C nie są typowym zakresem dla tego oznaczenia.
Najważniejsze do zapamiętania
- analiza sitowa wymaga suchej próbki,
- suszenie ogranicza błędy ważenia i przesiewania,
- właściwy zakres temperatury to 105°C ÷ 110°C.