Świder gryzowy

Świder gryzowy to narzędzie wiertnicze stosowane do mechanicznego urabiania skał na dnie otworu. Jego najbardziej rozpoznawalną cechą są obrotowe gryzy, czyli stożkowe lub walcowo-stożkowe elementy uzębione, które obracają się podczas wiercenia.

Budowa

Typowy świder gryzowy składa się z:
- korpusu zakończonego gwintem do połączenia z przewodem wiertniczym,
- zwykle trzech gryzów osadzonych na łożyskach,
- zębów stalowych lub wkładek z węglików spiekanych,
- kanałów i dysz do przepływu płuczki wiertniczej.

Najczęściej spotykana odmiana to świder trójgryzowy. Na rysunkach egzaminacyjnych łatwo go rozpoznać po trzech ruchomych, uzębionych stożkach umieszczonych na dole narzędzia.

Zasada działania

Podczas obrotu przewodu wiertniczego gryzy toczą się po dnie otworu. Zęby lub wkładki wciskają się w skałę, powodując jej kruszenie, zgniatanie i odłupywanie. Zwierciny są wynoszone na powierzchnię przez płuczkę wiertniczą.

Zastosowanie

Świdry gryzowe są używane w wierceniach obrotowych, szczególnie w skałach o różnej twardości. Dobór typu uzębienia zależy od rodzaju skały: inne rozwiązania stosuje się do skał miękkich, a inne do twardych i ściernych.

Jak odróżnić od innych świdrów?

• PDC ma stałe ostrza/skrawacze, bez obracających się gryzów.
• Impregnowany ma koronę z drobnymi ziarnami diamentu, bez dużych zębów.
• Trójpiórowy ma trzy nieruchome pióra, a nie trzy obracające się stożki.

W pytaniach obrazkowych obecność kilku uzębionych, ruchomych stożków oznacza świder gryzowy.