Świder PDC
Słownik kwalifikacji GIW.06 - Wykonywanie prac geologicznych
Świder PDC to świder wiertniczy wyposażony w ostrza z polikrystalicznego diamentu syntetycznego, czyli PDC (Polycrystalline Diamond Compact). Jest to narzędzie skrawające skałę przez ścinanie, a nie przez kruszenie uderzeniowe.
Cechy rozpoznawcze
Świder PDC najczęściej ma:
- stały korpus bez ruchomych stożków,
- kilka wyraźnych łopatek roboczych,
- ciemne lub czarne płytki tnące osadzone na krawędziach łopatek,
- dysze płuczkowe między łopatkami,
- brak rolek typowych dla świdra gryzowego.
Na rysunkach egzaminacyjnych świder PDC łatwo odróżnić od świdra gryzowego, ponieważ nie ma obracających się gryzów, tylko jednolity korpus z ostrzami.
Zastosowanie
Świdry PDC stosuje się przede wszystkim do wiercenia w skałach:
- miękkich,
- średnio twardych,
- jednorodnych,
- o dobrej urabialności.
Są powszechne w wiertnictwie geologicznym, naftowym i hydrogeologicznym, zwłaszcza tam, gdzie ważna jest duża prędkość wiercenia.
Zalety i ograniczenia
Do zalet świdrów PDC należą:
- wysoka wydajność wiercenia,
- brak części ruchomych,
- dobra trwałość w odpowiednich warunkach,
- równomierna praca narzędzia.
Ograniczeniem jest mniejsza skuteczność w skałach bardzo twardych, silnie spękanych lub abrazyjnych. W takich warunkach ostrza PDC mogą ulegać uszkodzeniu albo szybkiemu zużyciu.
Zapamiętaj
Świder PDC rozpoznasz po stałych łopatkach z płytkami tnącymi, a nie po stożkach, ślimaku czy koronach impregnowanych diamentem.