Współczynnik przepuszczalności gruntu
Słownik kwalifikacji GIW.06 - Wykonywanie prac geologicznych
Współczynnik przepuszczalności oznacza zdolność gruntu lub skały do przewodzenia wody przez pory i szczeliny. W hydrogeologii i geotechnice opisuje się go najczęściej symbolem k i podaje w jednostkach m/s.
Im większe ziarna i im lepiej połączone pory, tym większa przepuszczalność. Dlatego największą wartość współczynnika przepuszczalności mają zwykle żwiry, mniejszą piaski, jeszcze mniejszą gliny, a najmniejszą iły.
Typowa kolejność przepuszczalności gruntów
Od największej do najmniejszej:
- żwiry – bardzo duże pory, szybki przepływ wody,
- piaski – dobra przepuszczalność, zależna od uziarnienia,
- gliny – grunty spoiste, słabo przepuszczalne,
- iły – bardzo drobne cząstki, bardzo małe pory, bardzo słaby przepływ.
Od czego zależy przepuszczalność?
Na wartość współczynnika przepuszczalności wpływają głównie:
- uziarnienie gruntu – grunty gruboziarniste są bardziej przepuszczalne,
- porowatość i połączenie porów,
- zagęszczenie gruntu,
- zawartość frakcji ilastej,
- szczelinowatość skał.
Znaczenie praktyczne
Wysoka przepuszczalność żwirów i piasków ma znaczenie przy poszukiwaniu i eksploatacji wód podziemnych, projektowaniu studni, odwodnieniach wykopów oraz ocenie warunków gruntowo-wodnych. Grunty ilaste i gliniaste często stanowią warstwy słabo przepuszczalne lub izolujące.