Zasięg terenu górniczego
Słownik kwalifikacji GIW.07 - Organizacja i prowadzenie eksploatacji złóż metodą odkrywkową
Zasięg terenu górniczego to odległość od granic zasobów przeznaczonych do eksploatacji, w której mogą wystąpić wpływy działalności górniczej. W górnictwie odkrywkowym przy robotach strzałowych bierze się pod uwagę przede wszystkim zasięgi oddziaływań niebezpiecznych.
Najczęstsze strefy oddziaływania robót strzałowych
Przy określaniu zasięgu analizuje się m.in.:
- strefę rozrzutu odłamków
r_r– obszar, do którego mogą dolecieć odłamki skalne, - strefę podmuchu
r_p– obszar oddziaływania fali podmuchu powietrznego, - strefę drgań sejsmicznych
r_s– obszar, w którym mogą być odczuwalne lub szkodliwe drgania gruntu.
Zasada wyznaczania
Jeżeli podane są różne promienie stref zagrożenia, jako wymagany zasięg terenu górniczego przyjmuje się największą z podanych wartości. Wynika to z konieczności objęcia terenem górniczym całego obszaru możliwego oddziaływania eksploatacji.
Przykład
Dane:
- rozrzut odłamków:
300 m, - podmuch:
125 m, - drgania sejsmiczne:
600 m.
Największa wartość to:
600 m
Dlatego zasięg terenu górniczego wynosi 600 m od granic zasobów przeznaczonych do eksploatacji.
Ważne na egzaminie
Nie sumuje się podanych promieni stref. Nie oblicza się też średniej. Należy wybrać tę strefę, która ma największy zasięg, ponieważ ona decyduje o minimalnym wymaganym zasięgu terenu górniczego.