W dokumentacji geologicznej złóż kopalin stałych stopień rozpoznania złoża lub jego fragmentów oznacza się klasami: D, C2, C1, B, A. Układ ten pokazuje przejście od rozpoznania najmniej dokładnego do najbardziej szczegółowego.
Kolejność klas
Od najniższego do najwyższego stopnia rozpoznania:
- D – rozpoznanie wstępne, często oparte na ograniczonych danych geologicznych, przesłankach regionalnych lub pojedynczych badaniach,
- C2 – rozpoznanie ogólne, pozwala oszacować występowanie złoża i jego podstawowe parametry,
- C1 – rozpoznanie dokładniejsze, umożliwia bardziej wiarygodne określenie budowy złoża, jakości kopaliny i zasobów,
- B – rozpoznanie szczegółowe, dane są wystarczające do projektowania eksploatacji w dużym zakresie,
- A – najwyższy stopień rozpoznania, zwykle związany z bardzo dokładnym udokumentowaniem złoża lub jego części.
Co oznacza wyższa klasa?
Im wyższa klasa rozpoznania, tym większa pewność dotycząca:
- granic złoża,
- miąższości pokładów lub ciał rudnych,
- jakości kopaliny,
- warunków geologiczno-górniczych,
- wielkości zasobów.
Najważniejsze dla egzaminu
W pytaniach egzaminacyjnych często sprawdzana jest sama sekwencja klas. Dla złóż kopalin stałych należy zapamiętać zapis:
D → C2 → C1 → B → A
Błędne odpowiedzi często zawierają uproszczone oznaczenia, np. samo C, albo nieprawidłowy podział D1, D2. W klasyfikacji rozpoznania złóż kopalin stałych poprawny zestaw to: D, C2, C1, B, A.