Grubościenna rura płuczkowa

Grubościenna rura płuczkowa to element przewodu wiertniczego stosowany między zwykłymi rurami płuczkowymi a obciążnikami. W praktyce odpowiada angielskiemu określeniu HWDP — Heavy Weight Drill Pipe.

Jej najważniejszą cechą konstrukcyjną jest zgrubienie w centralnej części rury. To zgrubienie zwiększa wytrzymałość mechaniczną rury oraz ogranicza jej zużycie podczas kontaktu ze ścianą otworu.

Cechy rozpoznawcze

Grubościenna rura płuczkowa posiada zwykle:

• grubszą ściankę niż standardowa rura płuczkowa,
• większą masę jednostkową,
• centralne zgrubienie na korpusie rury,
• zwiększoną odporność na wyboczenie i zginanie,
• połączenia gwintowe umożliwiające włączenie jej do przewodu wiertniczego.

W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest skojarzenie: grubościenna rura płuczkowa = zgrubienie w centralnej części.

Zastosowanie

Grubościenne rury płuczkowe stosuje się głównie jako element przejściowy między sztywnymi obciążnikami a bardziej elastycznymi rurami płuczkowymi. Pomagają one zmniejszyć naprężenia w przewodzie wiertniczym i poprawiają warunki pracy narzędzia wiercącego.

Czego nie mylić

Grubościenna rura płuczkowa nie jest rozpoznawana po kształcie spiralnym na całej długości. Nie określa się jej także jako rury ze złączem „mufa x mufa” albo „czop x czop” — typowe połączenie przewodu wiertniczego obejmuje element z czopem i mufą. W kontekście egzaminacyjnym poprawną cechą jest zgrubienie w centralnej części.