Klasy zagrożenia erupcyjnego otworów wiertniczych

Klasa zagrożenia erupcyjnego określa poziom ryzyka samoczynnego wypływu płynu złożowego, gazu lub ropy z otworu wiertniczego. Od klasy zależą wymagania dotyczące zabezpieczenia wylotu otworu, organizacji pracy oraz wyposażenia przeciwerupcyjnego.

Klasa A i klasa B

W praktyce egzaminacyjnej najczęściej rozróżnia się:

• klasę A zagrożenia erupcyjnego – wyższy poziom zagrożenia, wymagający bardziej rozbudowanego zabezpieczenia przeciwerupcyjnego,
• klasę B zagrożenia erupcyjnego – niższy poziom zagrożenia niż klasa A, ale nadal wymagający stosowania urządzeń przeciwerupcyjnych.

Klasa otworu jest ustalana na podstawie warunków geologiczno-złożowych, przewidywanych ciśnień, rodzaju medium złożowego oraz ryzyka wystąpienia dopływu do otworu.

Znaczenie siarkowodoru

Obecność lub możliwość pojawienia się siarkowodoru H₂S zaostrza wymagania bezpieczeństwa. Nawet niewielkie stężenia H₂S są istotne organizacyjnie, ponieważ gaz ten jest toksyczny i wymaga dodatkowych zabezpieczeń, procedur oraz środków ochrony.

Wyposażenie wylotu otworu

Kierownik ruchu zakładu może dopuścić określone rozwiązania techniczne tylko wtedy, gdy spełnione są warunki wynikające z klasy zagrożenia. W pytaniu egzaminacyjnym kluczowa zasada brzmi:

• głowica przeciwerupcyjna mająca co najmniej dwa zamknięcia może być dopuszczona dla otworu klasy B zagrożenia erupcyjnego, jeżeli otwór nie jest narażony na siarkowodór.

Jak zapamiętać?

Jeżeli w odpowiedzi występuje klasa B i jednocześnie brak zagrożenia siarkowodorowego, jest to wariant łagodniejszy i zgodny z możliwością zastosowania głowicy z minimum dwoma zamknięciami. Klasa A albo obecność H₂S oznaczają większe wymagania bezpieczeństwa.