Nacisk na świder

Nacisk na świder to siła osiowa, z jaką przewód wiertniczy dociska świder do dna otworu. Jest jednym z podstawowych parametrów wiercenia, obok prędkości obrotowej i wydajności tłoczenia płuczki.

W praktyce nacisk uzyskuje się głównie dzięki masie obciążników wiertniczych znajdujących się nad świdrem. Nie wykorzystuje się jednak całego ich ciężaru, ponieważ część przewodu powinna pozostawać w rozciąganiu, aby ograniczyć ryzyko wyboczenia i uszkodzeń.

Wzór stosowany w zadaniach

Dla obciążników można przyjąć zależność:

$$ P = s \cdot q \cdot l \cdot k_w $$

gdzie:
- $P$ — nacisk na świder, N,
- $s$ — współczynnik wykorzystania obciążników na nacisk,
- $q$ — ciężar jednostkowy obciążników, N/m,
- $l$ — długość obciążników, m,
- $k_w$ — współczynnik wyporu w cieczy wypełniającej otwór.

Jak przekształcić wzór?

Jeżeli trzeba obliczyć długość obciążników:

$$ l = \frac{P}{s \cdot q \cdot k_w} $$

Ważne jest, aby nacisk podany w kN zamienić na N. Przykład: $120\,kN = 120000\,N$.

Typowy błąd egzaminacyjny

Najczęstszy błąd to pominięcie współczynnika wyporu albo podstawienie wartości nacisku w kN zamiast w N. Prowadzi to do wyniku zaniżonego lub błędnego o rząd wielkości.