Odległość otworu wiertniczego od linii wysokiego napięcia

Przy lokalizacji otworu wiertniczego należy zachować bezpieczną odległość od napowietrznych linii wysokiego napięcia. Wynika to z zagrożenia porażeniem prądem, możliwością zbliżenia masztu lub elementów urządzenia wiertniczego do przewodów oraz skutkami ewentualnej awarii lub przewrócenia konstrukcji.

Zasada obliczania odległości

Zgodnie z przepisami otwór wiertniczy powinien być lokalizowany od napowietrznych linii wysokiego napięcia w odległości:

• 1,5 wysokości wieży wiertniczej lub masztu,
• ale nie mniej niż 30 m.

Można to zapisać jako:

odległość minimalna = max(1,5 × wysokość masztu, 30 m)

Oznacza to, że najpierw oblicza się 1,5 wysokości masztu, a następnie porównuje wynik z wartością 30 m. Przyjmuje się większą z tych wartości.

Przykład egzaminacyjny

Jeżeli maszt ma wysokość 36 m, to:

1,5 × 36 m = 54 m

Ponieważ 54 m jest większe niż 30 m, minimalna odległość otworu od linii wysokiego napięcia wynosi:

nie mniej niż 54 m.

Typowy błąd

Częsty błąd polega na wybraniu odpowiedzi „nie mniej niż 30 m”. Jest to poprawne tylko wtedy, gdy 1,5 wysokości masztu daje wynik mniejszy niż 30 m. Dla wysokich masztów należy zawsze wykonać obliczenie.