Osad iłowy płuczki wiertniczej
Słownik kwalifikacji GIW.13 - Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych
Osad iłowy to cienka warstwa cząstek stałych odkładająca się na bibule filtracyjnej lub na ścianie otworu podczas filtracji płuczki wiertniczej. Powstaje wtedy, gdy faza ciekła płuczki przenika przez ośrodek porowaty, a cząstki ilaste i inne składniki stałe zatrzymują się na powierzchni.
Znaczenie osadu iłowego
Osad iłowy pełni ważną funkcję technologiczną, ponieważ ogranicza dalszą filtrację płuczki do skał przepuszczalnych. Dobrze uformowany osad powinien być:
- cienki,
- zwarty,
- elastyczny,
- mało przepuszczalny.
Zbyt gruby osad może powodować problemy w otworze, np. przychwycenie przewodu wiertniczego, zwiększone opory podczas zapuszczania rur lub pogorszenie warunków cementowania.
Pomiar grubości osadu
Grubość osadu iłowego określa się po wykonaniu badania filtracji płuczki, najczęściej po zdjęciu bibuły z prasy filtracyjnej. Wynik wpisuje się do dokumentacji płuczkowej.
W praktyce egzaminacyjnej należy zapamiętać, że grubość osadu iłowego podaje się w milimetrach [mm].
Najważniejsze do zapamiętania
- osad iłowy powstaje podczas filtracji płuczki,
- jego grubość jest jednym z parametrów kontrolnych płuczki,
- jednostką zapisu w raporcie płuczkowym jest milimetr,
- zbyt gruby osad jest niekorzystny dla prowadzenia wiercenia.