Platforma półzanurzalna

Platforma półzanurzalna to morska jednostka wiertnicza, której główne elementy wypornościowe znajdują się częściowo pod powierzchnią wody. Pokład roboczy z wieżą wiertniczą jest wyniesiony wysoko nad poziom morza i oparty na kolumnach połączonych z zanurzonymi pontonami.

Cechy rozpoznawcze

Na rysunkach i zdjęciach platformę półzanurzalną można rozpoznać po:
- kilku pionowych kolumnach wystających z wody,
- dużym pokładzie roboczym nad lustrem wody,
- braku długich nóg opartych o dno, jak w platformie samopodnośnej,
- widocznych pontonach lub konstrukcji pływającej częściowo zanurzonej,
- stabilnej, szerokiej konstrukcji przystosowanej do pracy na większych głębokościach.

Zastosowanie

Platformy półzanurzalne stosuje się głównie do wierceń morskich na średnich i dużych głębokościach. Dzięki częściowemu zanurzeniu są bardziej odporne na falowanie niż zwykłe jednostki pływające. Mogą być utrzymywane w miejscu za pomocą systemu kotwiczenia albo dynamicznego pozycjonowania.

Różnice względem innych platform

• Samopodnośna ma nogi opuszczane na dno i kadłub podnoszony ponad wodę.
• Zanurzalna osiada na dnie po kontrolowanym zatopieniu części konstrukcji, zwykle na małych głębokościach.
• Palowana jest trwale posadowiona na palach wbitych w dno morskie.
• Półzanurzalna pływa, ale jej pontony są zanurzone, co poprawia stateczność.

W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest rozpoznanie, czy konstrukcja jest oparta o dno, czy pływająca. Platforma półzanurzalna jest jednostką pływającą, a nie trwale posadowioną.