Świdry wiertnicze PDC i gryzowe
Słownik kwalifikacji GIW.13 - Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych
Świder wiertniczy to narzędzie urabiające skałę na dnie otworu. Dobór świdra wpływa na postęp wiercenia, trwałość narzędzia, koszty oraz bezpieczeństwo prac.
Świder PDC
Świder PDC ma elementy skrawające wykonane z polikrystalicznego diamentu. Nie kruszy skały zębami jak świder gryzowy, lecz głównie ją skrawa.
Cechy świdrów PDC:
- często osiągają dużą prędkość wiercenia w odpowiednich warunkach,
- nie mają ruchomych stożków, więc są mniej narażone na awarie łożysk,
- dobrze sprawdzają się w wielu skałach miękkich i średnio twardych,
- wymagają właściwego doboru parametrów: nacisku, obrotów i płuczki.
Świder gryzowy
Świder gryzowy ma obracające się stożki, czyli gryzery, uzbrojone w zęby lub wkładki. Skała jest kruszona i odłupywana przez nacisk oraz obrót świdra.
Cechy świdrów gryzowych:
- są konstrukcyjnie bardziej złożone, bo mają elementy ruchome,
- dobrze pracują w różnych warunkach geologicznych,
- bywają stosowane w skałach twardszych lub zmiennych,
- ich efektywność zależy m.in. od stanu zębów i łożysk.
Porównywanie świdrów
Świdry można porównywać według kilku danych: liczby uwierconych metrów, czasu pracy, średniej prędkości wiercenia, średniej prędkości obrotowej oraz zużycia. W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest odczytanie, o jaki parametr pytają. Jeśli chodzi o największy postęp wiercenia w sensie prędkości, wybiera się świder z największą wartością w kolumnie m/h.