Wiercenie nadciśnieniowe
Słownik kwalifikacji GIW.13 - Organizacja i prowadzenie prac wiertniczych
Wiercenie nadciśnieniowe to sposób prowadzenia wiercenia, w którym ciśnienie wywierane przez płuczkę wiertniczą na dno otworu jest większe od ciśnienia złożowego. Dzięki temu płyny złożowe, np. gaz, ropa lub woda złożowa, nie napływają samoczynnie do otworu.
Warunek podstawowy
W technologii nadciśnienia najważniejsze jest utrzymanie zależności:
- ciśnienie denne statyczne > ciśnienie złożowe,
- ale jednocześnie ciśnienie denne nie powinno przekroczyć ciśnienia szczelinowania skał.
Jeżeli ciśnienie byłoby niższe od złożowego, mogłoby dojść do przypływu medium złożowego, a w skrajnym przypadku do erupcji. Jeżeli byłoby zbyt wysokie i przekroczyłoby ciśnienie szczelinowania, mogłoby spowodować rozszczelinowanie skał i ucieczkę płuczki.
Zastosowanie
Wiercenie nadciśnieniowe jest typowe dla klasycznego, bezpiecznego dowiercania warstw perspektywicznych, także podczas wierceń morskich. Pozwala kontrolować otwór przez odpowiednio dobraną gęstość płuczki.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli w pytaniu pojawia się „technologia nadciśnienia”, należy kojarzyć ją z sytuacją, w której ciśnienie denne statyczne jest wyższe od ciśnienia złożowego. To odróżnia ją od wiercenia podciśnieniowego, gdzie ciśnienie w otworze jest niższe od ciśnienia złożowego.