Pytania pomocnicze - HAN.01

Informuje o ryzyku eksplozji, czyli gwałtownego wybuchu materiału, gazu, pary lub mieszaniny. Wymaga zachowania szczególnej ostrożności.

Znak wybuchu wskazuje na ryzyko eksplozji, a znak materiałów łatwopalnych na łatwe zapalenie się substancji. Materiał łatwopalny nie zawsze musi być materiałem wybuchowym.

Najczęściej jest to trójkątny znak ostrzegawczy z czarnym symbolem eksplozji. W oznakowaniu chemicznym GHS podobny symbol występuje w czerwonym rombie jako tzw. eksplodująca bomba.

Mogą to być np. aerozole, pojemniki pod ciśnieniem, fajerwerki, gazy techniczne oraz niektóre chemikalia. Ich przechowywanie powinno być zgodne z instrukcjami producenta.

Znajomość znaków pozwala prawidłowo przechowywać towary, unikać zagrożeń i reagować zgodnie z zasadami BHP. Ma to znaczenie dla bezpieczeństwa pracowników i klientów.

Należy przechowywać je z dala od źródeł ognia, iskier, wysokiej temperatury i uszkodzeń mechanicznych. Trzeba także stosować się do etykiety produktu oraz karty charakterystyki.

Mogą powodować wychłodzenie organizmu, sztywność mięśni oraz bóle stawów. W ujęciu egzaminacyjnym wiąże się je przede wszystkim z ryzykiem reumatyzmu.

Podstawą jest ciepła i nieprzemakalna odzież ochronna, odpowiednie obuwie oraz możliwość ogrzania się podczas przerw. Ważne jest też unikanie przemoczenia odzieży.

Długotrwałe stanie może prowadzić do żylaków nóg, ponieważ utrudnia prawidłowe krążenie krwi w kończynach dolnych.

Nieprawidłowe lub nadmierne dźwiganie ciężarów może prowadzić do przepukliny oraz urazów kręgosłupa.

Reumatyzm łączy się z dolegliwościami stawów i może być nasilany przez zimno oraz wilgoć. Płaskostopie dotyczy deformacji stopy i zwykle wiąże się z przeciążeniem stóp lub niewłaściwym obuwiem.

Rabat funkcjonalny to obniżka ceny dla pośrednika handlowego za wykonywanie określonych zadań, np. promocję, sprzedaż, magazynowanie lub dystrybucję produktu.

Ponieważ pośrednik wykonuje funkcję wspierającą sprzedaż producenta. Rabat jest formą wynagrodzenia lub motywacji za tę aktywność.

Rabat ilościowy zależy od liczby kupionych produktów. Rabat funkcjonalny zależy od działań wykonywanych przez pośrednika, np. promocji lub ekspozycji towaru.

Rabat sezonowy zależy od czasu zakupu, np. sprzedaży poza sezonem. Rabat funkcjonalny zależy od roli i zadań pośrednika w sprzedaży.

Może go otrzymać pośrednik handlowy, np. hurtownik, detalista, dystrybutor lub agent, który wykonuje określone funkcje na rzecz producenta.

Najczęściej są to promocja produktu, odpowiednia ekspozycja, doradztwo klientom, magazynowanie, transport, dystrybucja lub obsługa posprzedażowa.

Koszty zmienne zależą od wielkości produkcji lub sprzedaży, a koszty stałe pozostają na podobnym poziomie niezależnie od skali działalności w krótkim okresie.

Ich zużycie rośnie wraz z liczbą wyprodukowanych towarów. Im większa produkcja, tym więcej materiałów firma musi kupić i wykorzystać.

Amortyzacja wynika ze zużycia środka trwałego rozliczanego w czasie, a nie bezpośrednio z liczby sprzedanych lub wyprodukowanych sztuk.

Nie zawsze. Stałe pensje administracji są zwykle kosztem stałym, ale prowizje od sprzedaży lub akordowe wynagrodzenie produkcyjne mogą być kosztem zmiennym.

Firma musi uwzględnić koszt zmienny przypadający na jednostkę towaru, aby cena pokrywała koszt wytworzenia lub zakupu oraz pozwalała osiągnąć marżę.

To koszt zmienny przypadający na jedną sztukę produktu, np. koszt materiałów potrzebnych do wytworzenia jednej sztuki.

Preselekcja polega na tym, że klient ma możliwość samodzielnego obejrzenia i wyboru towaru, zanim skorzysta z pomocy sprzedawcy lub dokona zakupu.

W sprzedaży tradycyjnej to sprzedawca podaje towar klientowi. W preselekcji klient ma dostęp do towarów i może samodzielnie je porównywać oraz wybierać.

W samoobsłudze klient zwykle sam wybiera towar i zanosi go do kasy. W preselekcji klient sam wybiera lub ogląda towar, ale sprzedawca częściej uczestniczy w finalizacji sprzedaży lub doradza.

Klient może spokojnie obejrzeć towary, porównać je i podjąć decyzję zakupową bez konieczności natychmiastowego kontaktu ze sprzedawcą.

Sprzedaż preselekcyjna występuje często w sklepach odzieżowych, obuwniczych, drogeriach, księgarniach i sklepach z artykułami gospodarstwa domowego.

Sprzedaż przez Internet oznacza zakup towaru online. Preselekcja dotyczy sposobu obsługi klienta w placówce handlowej, gdzie klient samodzielnie wybiera towar z ekspozycji.

Ponieważ potwierdza dokonanie transakcji zakupu między sprzedawcą a nabywcą. Zawiera dane dotyczące towaru, ceny, podatku VAT i kwoty do zapłaty.

Na fakturze powinny być m.in. dane sprzedawcy i nabywcy, numer faktury, data wystawienia, nazwa towaru, ilość, cena, stawka VAT oraz wartość brutto.

Faktura VAT dokumentuje zakup lub sprzedaż, natomiast arkusz spisu z natury służy do inwentaryzacji, czyli ustalenia rzeczywistego stanu zapasów.

Faktura VAT potwierdza transakcję handlową i jej wartość, a dokument WZ potwierdza jedynie wydanie towaru z magazynu na zewnątrz.

Jeżeli towar kupiono z odroczonym terminem płatności, faktura VAT tworzy zobowiązanie wobec dostawcy. Do czasu zapłaty widnieje ono w rozrachunkach.

Tak. Dla sprzedawcy ta sama faktura jest dokumentem sprzedaży, a dla nabywcy dokumentem zakupu.

Cenę brutto należy podzielić przez 1 plus stawka VAT. Przy VAT 22% wzór to: cena netto = cena brutto ÷ 1,22.

Marżę handlową oblicza się od ceny netto, a nie brutto. Dlatego najpierw trzeba ustalić cenę sprzedaży netto.

Oznacza, że marża stanowi 20% ceny sprzedaży netto. Cena sprzedaży netto jest traktowana jako 100%.

Należy pomnożyć cenę sprzedaży netto przez procent marży. Dla ceny netto 400 zł i marży 20% marża wynosi 80 zł.

Od ceny sprzedaży netto odejmuje się marżę kwotową. W przykładzie: 400 zł − 80 zł = 320 zł.

Marża w stu jest liczona od ceny sprzedaży netto, natomiast marża od sta od ceny zakupu netto. Pomylenie metod prowadzi do innego wyniku.

Do ceny zakupu netto 320 zł dodajemy marżę 80 zł, otrzymując cenę sprzedaży netto 400 zł. Po doliczeniu 22% VAT cena brutto wynosi 488 zł.

To czas, przez który produkt zachowuje jakość, bezpieczeństwo i przydatność do spożycia. Trwałość zależy m.in. od składu, opakowania i warunków przechowywania.

Ponieważ żywność może się psuć i stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumenta. Sprzedawca musi kontrolować terminy ważności oraz warunki magazynowania.

„Należy spożyć do” dotyczy bezpieczeństwa żywności i po tej dacie produktu nie wolno sprzedawać. „Najlepiej spożyć przed” oznacza datę minimalnej trwałości, po której produkt może stracić część jakości.

Do nietrwałych należą m.in. świeże mięso, ryby, mleko pasteryzowane, wyroby garmażeryjne i niektóre produkty chłodnicze. Wymagają krótkiego czasu sprzedaży i odpowiedniej temperatury.

Trwałość można wydłużyć przez chłodzenie, mrożenie, suszenie, pasteryzację, sterylizację, pakowanie próżniowe lub stosowanie odpowiednich opakowań.

FEFO oznacza, że najpierw sprzedaje się lub wydaje z magazynu produkty z najkrótszym terminem ważności. Pomaga to ograniczyć straty i przeterminowanie towarów.

Pz, czyli przyjęcie zewnętrzne, potwierdza przyjęcie towarów lub materiałów do magazynu od dostawcy zewnętrznego.

Konto „Towary” jest kontem aktywnym. Przyjęcie towarów zwiększa stan zapasów, a zwiększenia aktywów księguje się po stronie Wn.

Konto „Rozliczenie zakupu” służy do przejściowego rozliczenia dostawy, szczególnie gdy oddzielnie ujmuje się przyjęcie towaru i fakturę od dostawcy.

Pz dokumentuje przyjęcie towaru do magazynu, więc zwiększa konto „Towary”. Faktura zakupu dokumentuje zobowiązanie wobec dostawcy i jest powiązana z kontem „Rozrachunki z dostawcami”.

Konto to pojawia się przy ujęciu zobowiązania wobec dostawcy, najczęściej na podstawie faktury zakupu, a nie samego dokumentu Pz.

Każda operacja gospodarcza jest księgowana na dwóch kontach: po stronie Wn jednego konta i po stronie Ma drugiego konta, w tej samej kwocie.

Prawidłowy zapis to: Wn „Towary”, Ma „Rozliczenie zakupu”. Oznacza on zwiększenie zapasów i rozliczenie przyjętej dostawy.

PKWiU, czyli Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług, porządkuje towary i usługi według określonych grup. W handlu pomaga m.in. w ewidencji, statystyce, dokumentacji i stosowaniu właściwych stawek podatkowych.

Uwzględnia się m.in. rodzaj surowca, technologię produkcji, konstrukcję oraz przeznaczenie wyrobu. Nie klasyfikuje się towarów według ich jakości.

Jakość może się różnić między producentami i partiami towaru, ale nie zmienia zasadniczego rodzaju wyrobu. PKWiU klasyfikuje towary według cech obiektywnych i użytkowych, a nie według poziomu jakości.

Przeznaczenie określa, do czego towar służy, np. odzież robocza, sprzęt AGD, materiał budowlany. Jakość oznacza poziom wykonania, trwałość lub standard, ale nie decyduje o miejscu towaru w PKWiU.

Surowiec wpływa na charakter wyrobu, jego właściwości i grupę klasyfikacyjną, np. wyroby z drewna, metalu, szkła lub tworzyw sztucznych mogą należeć do różnych kategorii.

Sposób wytworzenia może decydować o zaliczeniu produktu do określonej grupy, szczególnie gdy podobne towary powstają różnymi metodami. PKWiU uwzględnia więc proces produkcyjny jako jedno z kryteriów klasyfikacji.