Rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych

Rozliczenie różnic inwentaryzacyjnych polega na ustaleniu, co zrobić z niedoborami i nadwyżkami ujawnionymi podczas inwentaryzacji. Różnice powstają, gdy stan rzeczywisty towarów ustalony np. w spisie z natury nie zgadza się ze stanem wykazanym w ewidencji magazynowej lub księgowej.

Rodzaje różnic

Najczęściej występują:
- niedobory – stan rzeczywisty jest mniejszy niż stan ewidencyjny,
- nadwyżki – stan rzeczywisty jest większy niż stan ewidencyjny,
- różnice pozorne – wynikają np. z błędów w dokumentach, pomyłek w jednostkach miary lub niewłaściwego zaksięgowania.

Kto podejmuje decyzję?

Decyzję o sposobie rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych podejmuje zwykle kierownik jednostki gospodarczej. Robi to na podstawie dokumentów przygotowanych przez komisję inwentaryzacyjną, często po zaopiniowaniu przez głównego księgowego.

W praktyce oznacza to, że:
- komisja inwentaryzacyjna analizuje przyczyny różnic,
- sporządza protokół weryfikacji różnic,
- główny księgowy może wydać opinię księgową,
- kierownik jednostki zatwierdza sposób rozliczenia.

Możliwe sposoby rozliczenia

Różnice mogą być rozliczone przez:
- uznanie niedoboru za niezawiniony,
- obciążenie osoby materialnie odpowiedzialnej,
- zaksięgowanie nadwyżki jako zwiększenia stanu towarów,
- kompensatę niedoborów i nadwyżek towarów podobnych, jeśli pozwala na to instrukcja inwentaryzacyjna.

Ważne na egzaminie

Jeśli w treści instrukcji jest zapis, że „kierownik jednostki podejmuje decyzję o sposobie rozliczenia różnic”, to poprawną odpowiedzią będzie kierownik jednostki, nawet jeśli wniosek składa komisja lub opiniuje go główny księgowy.