Niektóre produkty spożywcze podczas gotowania zwiększają swoją objętość, ponieważ chłoną wodę. Dotyczy to szczególnie grochu, fasoli, soczewicy, ryżu, kasz i makaronów. Przy planowaniu obróbki cieplnej trzeba uwzględnić nie tylko objętość surowca, ale też objętość po ugotowaniu oraz zapas miejsca w naczyniu.
Jak liczyć wzrost objętości?
Jeżeli produkt zwiększa objętość o 200%, oznacza to, że jego objętość końcowa wynosi:
- 100% objętości początkowej,
- plus 200% przyrostu,
- razem 300% objętości początkowej.
Czyli produkt ma po ugotowaniu objętość 3 razy większą.
Przykład
Groch ma objętość początkową 5 dm³ i zwiększa objętość o 200%:
- przyrost: 200% z 5 dm³ = 10 dm³,
- objętość po ugotowaniu: 5 dm³ + 10 dm³ = 15 dm³.
Garnek nie powinien być wypełniony po brzegi, ponieważ podczas gotowania zawartość może kipieć, pienić się i być trudna do mieszania. Dlatego należy dobrać garnek większy niż obliczona objętość końcowa. W pytaniu egzaminacyjnym dla 15 dm³ ugotowanego grochu właściwy wybór to garnek 20 dm³.
Ważne na egzaminie
- „Wzrost o 200%” to nie 2 razy więcej, lecz 3 razy objętość początkowa.
- 1 dm³ = 1 litr.
- Do gotowania wybiera się naczynie z zapasem technologicznym.