Turystyka pątnicza
Słownik kwalifikacji HGT.07 - Przygotowanie imprez i usług turystycznych
Turystyka pątnicza to rodzaj turystyki związany z podróżowaniem do miejsc kultu religijnego, sanktuariów, miejsc objawień, grobów świętych lub innych obiektów ważnych dla danej religii. Jej głównym motywem jest uczestnictwo w praktykach religijnych, modlitwa, nabożeństwo, pielgrzymka lub przeżycie duchowe.
Cechy turystyki pątniczej
Do najważniejszych cech turystyki pątniczej należą:
- odwiedzanie sanktuariów i miejsc kultu,
- udział w mszach, nabożeństwach, modlitwach lub procesjach,
- duchowy lub religijny cel podróży,
- często zorganizowany charakter wyjazdu, np. pielgrzymka autokarowa,
- obecność elementów krajoznawczych, które nie zmieniają głównego celu wyjazdu.
Przykłady miejsc turystyki pątniczej w Polsce
Popularne ośrodki turystyki pątniczej to m.in.:
- Jasna Góra w Częstochowie,
- Kalwaria Zebrzydowska,
- Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach,
- Wadowice związane z Janem Pawłem II,
- Licheń Stary.
Jak rozpoznać ją w programie wycieczki?
Jeżeli w programie dominują sanktuaria, bazyliki, miejsca kultu religijnego oraz zaplanowano udział w nabożeństwie, wycieczka ma charakter pątniczy. Zwiedzanie muzeów czy zabytków może występować dodatkowo, ale nie jest głównym wyróżnikiem.
W pytaniu egzaminacyjnym wskazówkami są: Kalwaria Zebrzydowska, bazylika w Wadowicach, Dom-Muzeum Jana Pawła II oraz nabożeństwo w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach.