Turystyka socjalna to rodzaj turystyki, w której udział w wyjazdach jest wspierany finansowo przez państwo, samorządy, zakłady pracy, organizacje społeczne lub inne instytucje. Jej celem jest umożliwienie wypoczynku osobom, które z powodów ekonomicznych, zdrowotnych lub społecznych mogłyby mieć ograniczony dostęp do turystyki.
Najważniejsze cechy
- koszty wyjazdu są całkowicie lub częściowo pokrywane przez instytucję, a nie wyłącznie przez turystę,
- rozwój zależy od polityki społecznej państwa,
- wiąże się z upowszechnieniem prawa do urlopu i wypoczynku,
- obejmuje często dzieci, młodzież, seniorów, osoby z niepełnosprawnościami, pracowników lub rodziny o niższych dochodach.
Przykłady turystyki socjalnej
- dofinansowane kolonie i obozy dla dzieci,
- wczasy pracownicze finansowane z funduszu socjalnego,
- turnusy rehabilitacyjne z dopłatą,
- wyjazdy senioralne organizowane przez gminę,
- programy turystyczne wspierane przez państwo lub organizacje społeczne.
Jak rozpoznać w pytaniu egzaminacyjnym?
Jeśli opis wskazuje na dofinansowanie wypoczynku, udział instytucji, organizacji lub państwa oraz związek z polityką społeczną, chodzi o turystykę socjalną. Nie należy mylić jej z turystyką kulturalną, etniczną ani alternatywną, ponieważ tam głównym wyróżnikiem jest cel podróży, a nie sposób finansowania i dostępność społeczna.