Pytania pomocnicze - HGT.11

Należy pomnożyć liczbę gości przez wielkość jednej porcji. Wynik podaje się w jednostce zgodnej z treścią zadania lub odpowiedziami.

Mililitry dzieli się przez 1000, ponieważ 1000 ml to 1 litr. Na przykład 16 000 ml to 16 litrów.

Różne rodzaje zup mogą mieć różną wielkość porcji. W tym zadaniu zupa krem ma porcję 200 ml, a nie 250 ml ani 450 ml.

Jedna porcja zupy krem to 200 ml, więc 80 × 200 ml = 16 000 ml. Po przeliczeniu daje to 16 litrów.

Najczęstsze błędy to wybranie złej porcji z tabeli, brak przeliczenia ml na litry albo pomnożenie przez niewłaściwą liczbę osób.

Na egzaminie należy liczyć dokładnie według danych z zadania, chyba że polecenie wyraźnie nakazuje doliczyć zapas. W praktyce gastronomicznej zapas może być planowany organizacyjnie.

Normatyw surowcowy to określona ilość składników potrzebnych do przygotowania jednej porcji potrawy. Na jego podstawie oblicza się zapotrzebowanie na większą liczbę porcji.

Należy pomnożyć ilość składnika przypadającą na jedną porcję przez liczbę planowanych porcji. Wynik podaje się w odpowiedniej jednostce.

Trzeba podzielić łączną masę jaj przez masę jednej sztuki. Jeśli 1 jajo waży 50 g, to 100 g jaj oznacza 2 sztuki.

Na jedną porcję potrzeba 100 g jaj, czyli 2 jaja po 50 g. Dla 25 porcji potrzeba 25 × 2 = 50 jaj.

Najczęstsze błędy to pominięcie przelicznika jednostek, pomnożenie przez niewłaściwą liczbę porcji albo podanie wyniku w gramach zamiast w sztukach.

Wartość netto to cena bez podatku VAT. Wartość brutto to cena zawierająca VAT.

Należy podzielić cenę brutto przez 1,23. Wynik to wartość netto.

Ponieważ 23% VAT jest liczone od ceny netto, a nie od brutto. Cena brutto zawiera już powiększoną wartość netto.

Najpierw oblicza się wartość netto, dzieląc brutto przez odpowiedni współczynnik, np. 1,23. Następnie od ceny brutto odejmuje się wartość netto.

Kwoty pieniężne zaokrągla się zwykle do dwóch miejsc po przecinku, czyli do groszy.

Wartość netto wynosi 36,59 zł, więc VAT to 45,00 zł - 36,59 zł = 8,41 zł.

Oznacza procent doliczany do kosztu składników lub surowców. Marża zwiększa koszt podstawowy i pozwala ustalić cenę sprzedaży.

Należy pomnożyć 2,00 zł przez 300%, czyli przez 3. Marża wynosi 6,00 zł.

Kwota 6,00 zł to sama marża. Do niej trzeba jeszcze dodać koszt składnika, czyli 2,00 zł.

Można użyć wzoru: wartość brutto = koszt składnika × (1 + marża / 100).

Koszt składnika to wydatek na surowiec użyty do przygotowania porcji. Wartość gastronomiczna brutto uwzględnia koszt oraz doliczoną marżę.

Przy marży 300% cena brutto wynosi czterokrotność kosztu, ponieważ dolicza się trzy razy koszt do kosztu podstawowego.

Należy pojemność całej butelki podzielić przez objętość jednej porcji. Dla butelki 700 ml i porcji 100 ml otrzymuje się 7 porcji.

Koszt butelki należy podzielić przez liczbę porcji. Jeśli butelka kosztuje 14,00 zł i daje 7 porcji, koszt jednej porcji wynosi 2,00 zł.

Marżę oblicza się jako procent od kosztu porcji, a następnie dodaje do tego kosztu. Przy koszcie 2,00 zł i marży 50% marża wynosi 1,00 zł.

Cena netto nie zawiera podatku VAT. Cena brutto to cena netto powiększona o VAT, czyli kwota płacona przez klienta.

Cenę netto należy pomnożyć przez 1,23. Na przykład 3,00 zł netto × 1,23 = 3,69 zł brutto.

Z butelki 700 ml otrzymuje się 7 porcji, więc koszt porcji to 2,00 zł. Po dodaniu 50% marży cena netto wynosi 3,00 zł, a po doliczeniu 23% VAT cena brutto wynosi 3,69 zł.

Należy pomnożyć cenę brutto jednej porcji przez liczbę sprzedanych lub przygotowanych porcji. W tym zadaniu: 12,00 zł × 10 = 120,00 zł.

Całkowity koszt składników dzieli się przez liczbę porcji. W tym przypadku 30,00 zł / 10 = 3,00 zł na jedną porcję.

Zysk to różnica między wartością sprzedaży a kosztem zakupu składników. 120,00 zł - 30,00 zł = 90,00 zł.

Ponieważ w tym zadaniu marża jest liczona od kosztu zakupu składników, a nie od ceny sprzedaży. 90,00 zł zysku względem 30,00 zł kosztu daje 300%.

Najczęściej stosuje się wzór: marża = (wartość sprzedaży - koszt zakupu) / koszt zakupu × 100%.

Cena brutto to cena zawierająca podatek VAT, czyli kwota płacona przez klienta. W tym zadaniu nie trzeba jej przeliczać na netto, ponieważ odpowiedzi wynikają z obliczeń na podanej cenie brutto.

Służy do bezprzewodowego powiadamiania kelnera przez kuchnię, że potrawa jest gotowa do odbioru i podania gościowi.

System umożliwia komunikację między kelnerem a kucharzem. To najważniejsza informacja w kontekście pytania egzaminacyjnego.

Przyspieszają obsługę, poprawiają organizację pracy i zmniejszają ryzyko, że gotowa potrawa będzie długo czekała w kuchni.

Ponieważ jego zadaniem nie jest obsługa zamówień od gościa, lecz przekazywanie informacji z kuchni do kelnera o gotowości dania.

Najczęściej przez pager lub inne urządzenie odbiorcze, które sygnalizuje komunikat dźwiękiem, wibracją, światłem albo informacją na wyświetlaczu.

Ilość surowca na jedną porcję należy pomnożyć przez liczbę porcji. W tym przypadku 60 g bananów × 5 porcji = 300 g.

Cena jednostkowa jest podana w zł/kg, więc ilość surowca także musi być wyrażona w kilogramach. 300 g to 0,3 kg.

Stosuje się wzór: wartość surowca = ilość w kg × cena jednostkowa za kg.

Najpierw: 60 g × 5 = 300 g, czyli 0,3 kg. Następnie: 0,3 kg × 5,00 zł/kg = 1,50 zł.

Koszt jednego składnika obejmuje tylko wybrany surowiec, np. banany. Koszt całej potrawy to suma wartości wszystkich użytych składników.

Trzeba sprawdzić, czy dane dotyczą jednej porcji czy większej liczby porcji, jaka jest jednostka ilości oraz jaka jest cena jednostkowa.

Całkowity koszt konsumpcji dzieli się przez liczbę uczestników przyjęcia. Wynik pokazuje koszt jedzenia i napojów przypadający na jednego gościa.

Pytanie dotyczy najniższych kosztów konsumpcji na osobę, a nie całkowitych kosztów organizacji przyjęcia. Należy więc analizować tylko wiersz „Koszt konsumpcji”.

Najniższy koszt ma oferta 3, ponieważ 3 375,00 zł podzielone przez 50 osób daje 67,50 zł na osobę. Jest to najmniejsza wartość spośród podanych ofert.

Koszt konsumpcji obejmuje jedzenie i napoje. Całkowity koszt organizacji może dodatkowo obejmować salę, parking, dekorację, muzykę i inne usługi.

Potrzebne są dwie informacje: całkowity koszt konsumpcji oraz liczba uczestników. Bez liczby osób nie da się wyliczyć kosztu jednostkowego.

Najczęstszym błędem jest obliczanie całkowitego kosztu oferty zamiast kosztu konsumpcji na osobę. Trzeba dokładnie czytać treść polecenia.

Ponieważ wymaga indywidualnej organizacji wydarzenia, rezerwacji sali, ustalenia menu, obsługi kelnerskiej i przygotowania przestrzeni dla większej grupy gości.

Podstawowa usługa polega na przygotowaniu i podaniu posiłków oraz napojów. Usługa dodatkowa obejmuje szerszą organizację wydarzenia, np. wesela, bankietu lub przyjęcia okolicznościowego.

Należy ustalić liczbę gości, termin, budżet, menu, sposób serwisu, układ sali, dekoracje oraz ewentualne preferencje żywieniowe uczestników.

Są to przede wszystkim wydarzenia kulturalne. Restauracja może je organizować pomocniczo, ale nie stanowią typowej usługi gastronomicznej związanej z obsługą żywieniową.

Całodzienne wyżywienie częściej kojarzy się z zakładami żywienia zbiorowego, hotelami, stołówkami lub pensjonatami. Nie jest typową dodatkową usługą restauracji w znaczeniu organizacji uroczystości.

Restauracja może organizować komunie, chrzciny, jubileusze, stypy, bankiety, urodziny, rocznice oraz spotkania firmowe.