Pętla abonencka to para przewodów łącząca urządzenie abonenta, np. telefon analogowy, z centralą lub urządzeniem dostępowym operatora. Jej stan techniczny ocenia się na podstawie kilku parametrów elektrycznych.
Najważniejsze parametry
- Napięcie zasilania przy odłożonej słuchawce – napięcie stałe obecne na linii, gdy aparat nie jest używany. W typowych zadaniach egzaminacyjnych wartości rzędu kilkudziesięciu woltów DC uznaje się za prawidłowe, jeśli mieszczą się w wymaganym zakresie.
- Tłumienie linii – określa, jak bardzo sygnał słabnie podczas przejścia przez linię. Podawane jest w decybelach
[dB]. Im większe tłumienie, tym gorsza jakość transmisji. - Pojemność pętli – zależy głównie od długości i rodzaju kabla. Zbyt duża pojemność pogarsza przenoszenie sygnałów, szczególnie w torach miedzianych.
Jak analizować tabelę pomiarową?
Dla każdej pętli należy sprawdzić wszystkie podane parametry. Pętla spełnia wymagania tylko wtedy, gdy każdy parametr mieści się w dopuszczalnym zakresie.
W zadaniach tego typu często przyjmuje się przykładowo:
- tłumienie nie większe niż około 9 dB,
- pojemność nie większą niż około 4 μF,
- napięcie zasilania w wymaganym zakresie roboczym.
Przykład z pytania
Pętla B ma:
- napięcie: 50 V DC – wartość poprawna,
- tłumienie: 9,1 dB – przekracza dopuszczalną wartość,
- pojemność: 4,4 μF – również przekracza wartość graniczną.
Dlatego pętla B nie spełnia wymagań technicznych.