Prekwalifikacja pętli abonenckiej to sprawdzenie, czy istniejąca para miedziana nadaje się do uruchomienia usługi szerokopasmowej, np. VDSL. Celem jest ocena stanu technicznego linii jeszcze przed instalacją usługi u abonenta.
Co sprawdza się przy prekwalifikacji?
Najważniejsze są parametry wpływające na transmisję sygnałów wysokiej częstotliwości:
- długość pętli abonenckiej,
- pojemność toru,
- obecność odgałęzień, przerw, zwarć lub nieciągłości,
- jakość połączeń i złącz,
- możliwość uzyskania wymaganej przepływności.
Dla VDSL bardzo istotna jest długość i jakość pary miedzianej. Im dłuższa linia i większe zakłócenia, tym niższa możliwa prędkość transmisji.
Niezbędne przyrządy
Do prekwalifikacji pętli abonenckiej do usługi VDSL stosuje się przede wszystkim:
- miernik pojemności – pozwala oszacować pojemność toru i pośrednio długość linii,
- reflektometr – umożliwia wykrycie nieciągłości, odgałęzień, uszkodzeń i miejsc odbić sygnału.
Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawną odpowiedzią jest: miernik pojemności i reflektometr.
Dlaczego nie wystarczy omomierz?
Omomierz pozwala sprawdzić ciągłość lub zwarcie, ale nie pokazuje wszystkich zjawisk istotnych dla transmisji VDSL. Linia może mieć poprawną rezystancję, a jednocześnie posiadać odgałęzienia lub nieciągłości powodujące odbicia sygnału.