Rezystancja pętli abonenckiej to opór elektryczny toru abonenckiego mierzony dla prądu stałego. Dotyczy całej drogi prądowej od centrali telefonicznej do urządzenia końcowego abonenta i z powrotem, czyli obu żył pary przewodów wraz z elementami włączonymi w obwód.
W klasycznej analogowej linii telefonicznej maksymalna wartość rezystancji lokalnej pętli abonenckiej dla prądu stałego wynosi:
1800 Ω wraz z rezystancją urządzenia końcowego.
To oznacza, że do tej wartości wlicza się nie tylko rezystancję przewodów linii, ale również rezystancję aparatu telefonicznego lub innego urządzenia końcowego podłączonego do linii.
Dlaczego ta wartość jest ważna?
Zbyt duża rezystancja pętli może powodować problemy z prawidłowym działaniem linii, na przykład:
- brak zajęcia linii po podniesieniu słuchawki,
- zbyt mały prąd liniowy,
- problemy z wybieraniem numeru,
- niestabilną pracę urządzenia końcowego,
- pogorszenie jakości połączenia.
Od czego zależy rezystancja pętli?
Rezystancja pętli zależy głównie od:
- długości kabla abonenckiego,
- przekroju i średnicy żył miedzianych,
- rodzaju materiału przewodnika,
- jakości połączeń i złącz,
- stanu technicznego kabla,
- rezystancji urządzenia końcowego.
Ważne rozróżnienie
Rezystancji pętli abonenckiej nie należy mylić z rezystancją izolacji. Rezystancja pętli dotyczy przewodzenia prądu w torze linii, natomiast rezystancja izolacji określa jakość odizolowania żył między sobą oraz względem ziemi.