Jednostka alokacji to najmniejszy fragment przestrzeni dyskowej, jaki system plików może przydzielić plikowi. Często nazywa się ją także klastrem. Nawet jeśli plik ma tylko kilka bajtów, zajmie na dysku co najmniej jedną pełną jednostkę alokacji.
Dlaczego to ważne?
Rozmiar jednostki alokacji wpływa na realne zużycie miejsca na dysku. Jeśli na dysku znajduje się dużo małych plików, zbyt duża jednostka alokacji powoduje duże straty miejsca, czyli tzw. slack space - niewykorzystaną część ostatniego klastra pliku.
Przykład: plik ma 2570 bajtów, a jednostka alokacji wynosi 4096 bajtów. Plik zajmie 4096 bajtów, mimo że jego rzeczywisty rozmiar jest mniejszy. Niewykorzystane zostanie 1526 bajtów.
Jak obliczyć zajętość pliku?
Stosuje się zasadę zaokrąglenia w górę do pełnych jednostek alokacji:
zajęte miejsce = liczba potrzebnych jednostek × rozmiar jednostki
Dla pliku 2570 B:
- jednostka 8192 B → zajęte 8192 B,
- jednostka 4096 B → zajęte 4096 B,
- jednostka 3072 B → zajęte 3072 B,
- jednostka 2048 B → potrzeba 2 jednostek, czyli 4096 B.
Najmniejsze zajęcie daje więc jednostka 3072 bajty.
Wniosek egzaminacyjny
Najlepsza jednostka alokacji to nie zawsze najmniejsza podana w odpowiedziach. Trzeba sprawdzić, ile pełnych jednostek potrzeba do zapisania jednego pliku i porównać wynikowe zajęcie miejsca.