Pytania pomocnicze - INF.02

Oznacza to, że nawet niepełna godzina jest liczona jako cała. Przykładowo 80 minut pracy rozlicza się jako 2 godziny.

Należy ustalić liczbę płatnych godzin i pomnożyć ją przez stawkę godzinową. Jeśli obowiązuje zasada rozpoczętej godziny, czas zaokrągla się w górę.

Ponieważ 80 minut przekracza jedną godzinę, ale nie przekracza dwóch godzin. Przy rozliczaniu rozpoczętej godziny nalicza się więc 2 godziny.

Najczęściej są to koszt części oraz koszt pracy serwisanta. W niektórych przypadkach mogą dojść także koszty diagnostyki, transportu lub dodatkowych materiałów.

Częstym błędem jest policzenie tylko jednej godziny pracy dla 80 minut albo pominięcie kosztu robocizny. Trzeba uwzględnić zarówno cenę części, jak i zaokrąglony czas pracy.

Koszt całkowity = cena podzespołu + koszt robocizny. Koszt robocizny to liczba płatnych godzin pomnożona przez stawkę za godzinę.

Ważne aktualizacje zwykle dotyczą bezpieczeństwa, stabilności i krytycznych błędów systemu. Opcjonalne aktualizacje mogą obejmować sterowniki lub dodatkowe oprogramowanie Microsoft i nie zawsze są wymagane.

Usuwają znane luki w systemie lub oprogramowaniu. Brak takich aktualizacji zwiększa ryzyko infekcji, włamania lub wykorzystania exploita.

Najczęściej są to sterowniki urządzeń oraz dodatkowe składniki lub oprogramowanie firmy Microsoft. Użytkownik sam decyduje, czy je zainstalować.

Nowy sterownik może rozwiązać problem, ale może też powodować niestabilność lub konflikt ze sprzętem. W środowisku produkcyjnym warto wcześniej wykonać kopię lub punkt przywracania.

Oznacza to, że system wykrył poprawki istotne dla działania, bezpieczeństwa lub stabilności Windows. Zazwyczaj powinny zostać zainstalowane w pierwszej kolejności.

Nie. Aktualizacje opcjonalne zwykle dotyczą sterowników lub składników dodatkowych, a nie pełnej migracji systemu, np. z Windows 8.1 do Windows 10.

Służy do zmiany hasła użytkownika oraz zarządzania wybranymi parametrami hasła, np. okresem ważności. Administrator może używać go wobec innych kont.

Opcja `-n` określa minimalną liczbę dni, które muszą minąć, zanim użytkownik będzie mógł ponownie zmienić hasło.

Opcja `-x` ustala maksymalną liczbę dni ważności hasła. Po upływie tego czasu użytkownik będzie musiał zmienić hasło.

Dotyczy użytkownika o nazwie `test`. Słowo `test` nie jest nowym hasłem, tylko nazwą konta.

Parametr `-x 5` w `passwd` oznacza maksymalną ważność hasła w dniach, a nie minimalną długość hasła. Długość i złożoność haseł konfiguruje się zwykle przez PAM.

Nie w tym znaczeniu. Blokowanie kont po nieudanych logowaniach realizują inne narzędzia i moduły, np. PAM, a nie opcje `-n` i `-x` polecenia `passwd`.

Polecenie `uptime` pokazuje bieżącą godzinę, czas działania systemu od ostatniego uruchomienia, liczbę zalogowanych użytkowników oraz średnie obciążenie systemu.

Czas pracy znajduje się po słowie `up`. Może być podany w minutach, godzinach, dniach lub ich kombinacji.

`uptime` wyświetla informacje o pracy systemu, natomiast `chmod` służy do zmiany uprawnień plików i katalogów.

Informuje, ilu użytkowników jest aktualnie zalogowanych do systemu, na przykład przez terminal lokalny lub sesję zdalną SSH.

`Load average` to średnie obciążenie systemu z ostatnich 1, 5 i 15 minut. Pomaga ocenić, czy system jest mocno obciążony.

Do sprawdzania historii poleceń służy `history`, a nie `uptime`.

Nominalne napięcie zasilania portu USB 2.0 wynosi 5 V. W pytaniach egzaminacyjnych należy szukać zakresu obejmującego wartość około 5 V.

Dla urządzeń wykorzystujących USB 2.0 w tym pytaniu poprawny zakres to 4,75 V – 5,35 V. Jest to odpowiedź obejmująca napięcie około 5 V.

Port USB 2.0 może również zasilać podłączone urządzenia. Przykładami są mysz, klawiatura, pendrive lub mały skaner.

Po poprawnym rozpoznaniu przez komputer urządzenie USB 2.0 może zwykle pobierać do 500 mA. Przed enumeracją typowo dostępne jest mniej, np. 100 mA.

USB 2.0 jest standardem zasilanym napięciem około 5 V. Zakresy wyraźnie niższe lub wyższe nie odpowiadają typowemu napięciu zasilania portu USB.

Służy do konfiguracji sposobu uruchamiania systemu oraz zarządzania usługami i programami startującymi razem z Windows.

Najczęściej używa się skrótu Win + R, wpisuje `msconfig` i zatwierdza Enterem.

Zakładka `Uruchamianie` pozwala w Windows 7 włączać lub wyłączać programy uruchamiane przy starcie systemu.

W Windows 7 programami startowymi zarządza się głównie przez msconfig. W nowszych wersjach Windows, np. Windows 10, funkcję tę przeniesiono do Menedżera zadań.

Niektóre usługi są potrzebne do prawidłowego działania systemu. Ich wyłączenie może spowodować problemy z uruchamianiem lub działaniem Windows.

`autoexec.bat` to plik wsadowy używany głównie w systemach DOS. Nie jest narzędziem Windows 7 do zarządzania usługami i aplikacjami startowymi.

`autorun.inf` to plik używany do automatycznego uruchamiania zawartości nośnika, np. płyty lub pendrive’a. Nie służy do konfiguracji startu systemu Windows.

Do tego służy Podgląd zdarzeń. Można w nim przeglądać dzienniki systemowe, aplikacji, zabezpieczeń oraz szczegóły pojedynczych wpisów.

Najważniejsze jest pole „Poziom”. W pokazanym przykładzie widnieje tam wartość „Informacje”, więc zdarzenie należy zakwalifikować jako informacyjne.

Nie. Zdarzenie informacyjne zwykle potwierdza wykonanie operacji, np. instalację aktualizacji lub uruchomienie usługi.

Ostrzeżenie informuje o możliwym problemie, który nie musi jeszcze powodować awarii. Błąd oznacza, że jakaś operacja zakończyła się niepowodzeniem.

Jest to wpis audytu zabezpieczeń informujący o nieudanej próbie wykonania monitorowanej czynności, np. nieudanym logowaniu.

Ponieważ opisuje poprawnie zakończoną operację. Nie zawiera sygnału awarii, zagrożenia ani niepowodzenia.

Można kliknąć prawym przyciskiem myszy na pulpicie, wybrać opcję Widok, a następnie wskazać ikony duże, średnie lub małe.

Najczęściej służy do zmiany skali widoku, np. powiększania lub zmniejszania ikon, tekstu albo zawartości strony w przeglądarce.

Zmiana rozmiaru ikon wpływa tylko na wygląd elementów pulpitu. Zmiana rozdzielczości wpływa na liczbę pikseli wyświetlanych na ekranie i ogólną ostrość oraz wielkość elementów interfejsu.

Służy do szybkiego przełączania się między uruchomionymi aplikacjami i otwartymi oknami.

Skróty przyspieszają wykonywanie typowych czynności serwisowych i administracyjnych. Ułatwiają też obsługę systemu, gdy mysz działa nieprawidłowo lub praca wymaga szybkości.

Przed startem systemu obsługę klawiatury zapewnia BIOS/UEFI, a po uruchomieniu Windows robią to sterowniki systemowe. Jeśli obsługa USB w BIOS/UEFI jest wyłączona, klawiatura może działać dopiero po załadowaniu Windows.

Najczęściej jest to opcja `Legacy USB Support`, `USB Keyboard Support` albo podobnie nazwana funkcja obsługi urządzeń USB przed załadowaniem systemu operacyjnego.

Porty USB działają, ponieważ po uruchomieniu Windows klawiatura funkcjonuje prawidłowo. Problem występuje tylko przed startem systemu, więc dotyczy konfiguracji firmware, a nie fizycznego uszkodzenia portów.

BIOS/UEFI obsługuje podstawowe urządzenia wejścia przed startem systemu. Windows po uruchomieniu ładuje własne sterowniki, które mogą poprawnie obsługiwać klawiaturę nawet wtedy, gdy wcześniej nie działała.

Można spróbować użyć innego portu USB, najlepiej USB 2.0, albo podłączyć klawiaturę PS/2, jeśli komputer ma takie złącze. Po wejściu do BIOS/UEFI należy włączyć obsługę klawiatury USB.

Oznacza to, że klawiatura nie jest obsługiwana na etapie przed załadowaniem systemu. Najbardziej prawdopodobną przyczyną są nieprawidłowe ustawienia BIOS/UEFI.

Zapis dzieli się na trzy części: `rwx` dla właściciela, `r-x` dla grupy i `r--` dla pozostałych. Oznacza to odpowiednio pełne prawa, odczyt z wykonaniem oraz sam odczyt.

`r` oznacza prawo odczytu, `w` prawo zapisu, a `x` prawo wykonania. Brak uprawnienia zapisuje się znakiem `-`.

Cyfra 7 daje `rwx`, cyfra 4 daje `r--`, a cyfra 5 daje `r-x`. Dlatego `745` odpowiada zapisowi `rwxr--r-x`.

Zapis liczbowy w poleceniu `chmod`, np. `745`, ustawia komplet nowych uprawnień. Nie jest to operacja dodawania ani odejmowania względem poprzedniego stanu.

Odczyt `r` ma wartość 4, zapis `w` ma wartość 2, a wykonanie `x` ma wartość 1. Suma tych wartości tworzy cyfrę uprawnień dla właściciela, grupy lub innych użytkowników.

Właściciel to użytkownik posiadający plik, grupa oznacza użytkowników należących do przypisanej grupy, a pozostali to wszyscy inni użytkownicy systemu. Każda z tych kategorii może mieć inne prawa dostępu.