Wieża Hanoi to strategia rotacji nośników kopii zapasowych, w której poszczególne zestawy nośników są używane z różną częstotliwością. Nazwa pochodzi od łamigłówki matematycznej, ponieważ harmonogram ma charakter cykliczny i opiera się na potęgach liczby 2.
Zasada działania
W tej metodzie nośniki oznacza się zwykle literami, np. A, B, C, D, E. Najczęściej używany jest pierwszy nośnik, kolejne są używane coraz rzadziej:
- nośnik A — co 2 dni,
- nośnik B — co 4 dni,
- nośnik C — co 8 dni,
- nośnik D — co 16 dni,
- nośnik E — co 32 dni.
Dzięki temu część kopii jest bardzo aktualna, a część starsza, co pozwala wrócić do danych z różnych momentów w czasie.
Jak rozpoznać na egzaminie?
Jeżeli na diagramie widać, że jeden zestaw nośników pojawia się bardzo często, drugi rzadziej, a kolejne jeszcze rzadziej, to najczęściej jest to strategia wieży Hanoi. Charakterystyczny jest układ oparty na odstępach: 2, 4, 8, 16 itd.
Zalety
- pozwala przechowywać kopie z różnych okresów,
- wykorzystuje ograniczoną liczbę nośników,
- daje lepszą historię kopii niż prosta rotacja round-robin.
Różnica względem innych strategii
Round-robin używa nośników po kolei w prostym cyklu. GFS dzieli kopie na dzienne, tygodniowe i miesięczne, czyli „syn-ojciec-dziadek”. Wieża Hanoi opiera się natomiast na matematycznym harmonogramie coraz rzadszego używania kolejnych nośników.