DDL w SQL

Słownik kwalifikacji INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

DDL, czyli Data Definition Language, to część języka SQL służąca do definiowania i zmieniania struktury bazy danych. Polecenia DDL nie służą bezpośrednio do pracy na rekordach, ale do zarządzania obiektami bazy, takimi jak tabele, indeksy czy schematy.

Najważniejsze polecenia DDL

Do najczęściej spotykanych poleceń DDL należą:

  • CREATE — tworzy nowy obiekt, np. tabelę,
  • ALTER — zmienia strukturę istniejącego obiektu,
  • DROP — usuwa obiekt z bazy danych,
  • TRUNCATE — usuwa wszystkie dane z tabeli, zwykle bez warunku WHERE.

Przykłady:

CREATE TABLE uczniowie (
  id INT PRIMARY KEY,
  imie VARCHAR(30)
);

ALTER TABLE uczniowie ADD nazwisko VARCHAR(50);

DROP TABLE uczniowie;

DDL a DML

DDL dotyczy struktury bazy danych, natomiast DML dotyczy danych zapisanych w tabelach.

Przykłady DML:

INSERT INTO uczniowie VALUES (1, 'Anna');
UPDATE uczniowie SET imie = 'Jan' WHERE id = 1;
DELETE FROM uczniowie WHERE id = 1;

W kontekście uprawnień MySQL, jeśli użytkownik ma mieć odebraną możliwość zmiany definicji struktury bazy, należy cofnąć przywileje związane z DDL, czyli najczęściej CREATE, ALTER i DROP.

Znaczenie na egzaminie

W pytaniach egzaminacyjnych słowa „struktura bazy danych”, „definicja tabeli” lub „schemat bazy” wskazują zwykle na polecenia DDL, a nie na INSERT, UPDATE czy DELETE.