Klucz główny w SQL

Słownik kwalifikacji INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych

Klucz główny (PRIMARY KEY) to pole lub zestaw pól, które jednoznacznie identyfikują każdy rekord w tabeli. Oznacza to, że wartości klucza głównego nie mogą się powtarzać i nie mogą być puste.

W tabeli Klienci pole ID jest zwykle kluczem głównym, ponieważ każdy klient ma swój unikalny identyfikator.

Cechy klucza głównego

Klucz główny:

  • jednoznacznie identyfikuje rekord,
  • nie dopuszcza wartości NULL,
  • nie dopuszcza duplikatów,
  • często jest liczbą całkowitą z automatycznym zwiększaniem wartości.

Przykład

CREATE TABLE Klienci (
    ID INT PRIMARY KEY,
    imie VARCHAR(50),
    nazwisko VARCHAR(50),
    telefon VARCHAR(20)
);

W tym przykładzie kolumna ID identyfikuje każdego klienta.

Klucz główny a klucz obcy

Klucz główny znajduje się w tabeli nadrzędnej, czyli po stronie „jeden” relacji. Klucz obcy znajduje się w tabeli podrzędnej, czyli po stronie „wiele”.

Przykład:

  • Klienci.ID — klucz główny,
  • Zamowienia.klient_id — klucz obcy wskazujący klienta.

Dzięki temu można ustalić, które zamówienia należą do konkretnego klienta.

Znaczenie w relacjach

Klucz główny jest podstawą tworzenia relacji między tabelami. Inna tabela może odwołać się do niego za pomocą klucza obcego, co pozwala zachować spójność danych i uniknąć przechowywania tych samych informacji w wielu miejscach.