Programowanie strukturalne to paradygmat programowania, w którym program buduje się z logicznych bloków kodu: sekwencji instrukcji, warunków, pętli i podprogramów. Celem jest tworzenie kodu czytelnego, uporządkowanego i łatwego do testowania.
W programowaniu strukturalnym unika się chaotycznych skoków w kodzie, np. nadmiernego używania instrukcji goto. Zamiast tego stosuje się jasny przepływ sterowania.
Podstawowe elementy
Najczęściej spotykane konstrukcje programowania strukturalnego to:
- sekwencja — instrukcje wykonywane po kolei,
- instrukcja warunkowa — np. if, else,
- pętla — np. for, while,
- funkcje/procedury — wydzielone fragmenty kodu wykonujące określone zadania.
Przykład
if ($wiek >= 18) {
echo "Osoba pełnoletnia";
} else {
echo "Osoba niepełnoletnia";
}
Kod korzysta z instrukcji warunkowej, czyli jednej z typowych konstrukcji programowania strukturalnego.
SQL a programowanie strukturalne
SQL nie jest klasycznym językiem programowania strukturalnego. W SQL zwykle nie opisuje się szczegółowego algorytmu działania programu, lecz formułuje zapytanie do bazy danych. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych należy odróżniać pojęcie Structured Query Language od programowania strukturalnego.