Pytania pomocnicze - INF.03

CHECK służy do sprawdzania, czy dane wprowadzane do kolumny spełniają określony warunek. Jeśli warunek nie jest spełniony, baza danych odrzuca zapis.

AND oznacza, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie. Dla zapisu `stawka > 0 AND stawka < 50` wartość musi być większa od zera i mniejsza od 50.

OR wymaga spełnienia tylko jednego z warunków. W efekcie wartości ujemne spełniają warunek `stawka < 50`, a bardzo duże dodatnie spełniają `stawka > 0`.

`BETWEEN 0 AND 50` obejmuje wartości graniczne, czyli dopuszcza 0 i 50. Warunek `> 0 AND < 50` wyklucza obie granice.

IN sprawdza, czy wartość należy do podanej listy. `IN (0, 50)` dopuszcza tylko wartości 0 albo 50, a nie cały zakres od 0 do 50.

FLOAT służy do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, czyli takich, które mogą mieć część ułamkową. Przykładami są `12.5`, `49.99` lub `0.75`.

Ograniczenie CHECK można zapisać przy definicji kolumny albo jako osobne ograniczenie tabeli w instrukcji `CREATE TABLE`.

Rekurencja polega na tym, że funkcja wywołuje samą siebie. Każde kolejne wywołanie powinno przybliżać program do zakończenia działania.

Warunek zakończenia zatrzymuje dalsze wywoływanie funkcji. Bez niego funkcja mogłaby działać bez końca i doprowadzić do błędu programu.

Rekurencja używa wywołań tej samej funkcji, a iteracja używa pętli, np. `for` lub `while`. Oba mechanizmy służą do powtarzania działań.

Funkcja będzie wywoływać się coraz dalej, aż zabraknie miejsca na stosie wywołań. Może to zakończyć się błędem przepełnienia stosu lub zatrzymaniem skryptu.

Rekurencję stosuje się m.in. do obliczania silni, przetwarzania drzew kategorii, zagnieżdżonych komentarzy, menu wielopoziomowych i struktur katalogów.

W wielu przypadkach tak, rekurencję można zastąpić iteracją. Czasem jednak rekurencja daje prostszy i bardziej czytelny kod, szczególnie przy strukturach zagnieżdżonych.

`empty($a)` zwraca `true`, ponieważ liczba `0` jest w PHP traktowana jako wartość pusta.

Za puste uznawane są m.in. `0`, `"0"`, `""`, `false`, `null`, pusta tablica oraz zmienna niezdefiniowana.

`isset()` sprawdza, czy zmienna istnieje i nie jest `null`. `empty()` sprawdza, czy zmienna ma wartość uznawaną za pustą.

`empty()` zwraca wartość logiczną typu boolean: `true` albo `false`, a nie liczbę.

W PHP tekst `"0"` jest jedną z wartości specjalnie uznawanych przez `empty()` za pustą.

Można jej użyć do sprawdzenia, czy użytkownik nie zostawił pola formularza pustego przed dalszym przetwarzaniem danych.

Funkcja mysql_query() wykonuje zapytanie SQL na wcześniej nawiązanym połączeniu z bazą MySQL. Sama nie tworzy połączenia, tylko wysyła zapytanie do bazy.

Instrukcja SELECT odczytuje dane z tabeli lub tabel bazy danych. W przykładzie SELECT * FROM napisy pobiera wszystkie kolumny ze wszystkich rekordów tabeli napisy.

Gwiazdka oznacza wybór wszystkich kolumn z podanej tabeli. Zamiast niej można podać konkretne nazwy kolumn, np. SELECT tytul, autor FROM napisy.

Nie. Hasło podaje się podczas nawiązywania połączenia z bazą, np. w funkcji mysql_connect(). mysql_query() służy do wykonania zapytania SQL.

Do połączenia używano mysql_connect(), podając zwykle adres serwera, nazwę użytkownika i hasło. Dopiero po połączeniu można było wykonywać zapytania przez mysql_query().

Rozszerzenie mysql_* jest przestarzałe i usunięte z nowszych wersji PHP. Zamiast niego stosuje się mysqli lub PDO, najlepiej z zapytaniami przygotowanymi.

Właściwość font-family określa krój czcionki, np. Arial, Verdana lub Times New Roman. Przykład: p { font-family: Arial; }.

Rozmiar czcionki ustawia się właściwością font-size. Można używać różnych jednostek, np. px, pt, em, rem lub %.

Pochylenie tekstu ustawia się właściwością font-style z wartością italic. Przykład: p { font-style: italic; }.

px oznacza piksele i jest często używane do projektowania ekranowego. pt oznacza punkty typograficzne i częściej kojarzy się z drukiem; w pytaniu wymagane było dokładnie 16pt.

Arial to nazwa rodziny czcionek, więc należy użyć właściwości font-family. font-style przyjmuje wartości takie jak normal, italic lub oblique.

font-style określa styl czcionki, np. normal lub italic. font-weight określa grubość czcionki, np. normal, bold albo wartości liczbowe.

Poprawny zapis to: p { font-family: Arial; font-size: 16pt; font-style: italic; }. Każda właściwość odpowiada dokładnie jednemu wymaganemu elementowi formatowania.

Instrukcja UPDATE służy do modyfikowania wartości w istniejących rekordach tabeli. Zmienia dane, ale nie tworzy nowych wierszy.

Podstawowa składnia to: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna = wartość;. Można też modyfikować kilka kolumn jednocześnie, oddzielając przypisania przecinkami.

Ustawi wartość 0 w kolumnie przebieg dla wszystkich rekordów w tabeli samochody. Brak WHERE oznacza brak ograniczenia liczby aktualizowanych wierszy.

Klauzula WHERE ogranicza aktualizację tylko do rekordów spełniających określony warunek. Bez niej zmienione zostaną wszystkie wiersze tabeli.

Należy użyć warunku WHERE, np. UPDATE samochody SET przebieg=0 WHERE id=5;. Dzięki temu zmieniony zostanie tylko wybrany rekord.

UPDATE należy do grupy DML, czyli Data Manipulation Language. Są to instrukcje służące do operowania na danych, np. SELECT, INSERT, UPDATE i DELETE.

Element <meta> przechowuje metadane strony, czyli informacje o dokumencie, takie jak kodowanie znaków, opis strony czy ustawienia widoku na urządzeniach mobilnych.

Atrybut name określa typ metadanej, na przykład description, a content zawiera jej wartość, czyli opis strony.

Znaczniki <meta> umieszcza się w sekcji <head>, ponieważ opisują dokument, a nie tworzą widocznej treści strony.

Atrybut background nie służy do opisywania metadanych strony. Kolor tła ustawia się za pomocą CSS, np. właściwością background-color.

DOCTYPE określa typ dokumentu HTML i znajduje się na początku pliku. Element <meta> znajduje się w sekcji <head> i opisuje metadane strony.

Nie. Atrybut title może dodawać podpowiedź do elementu, natomiast element <title> określa tytuł strony widoczny np. na karcie przeglądarki.

Należy użyć zapisu <meta charset='UTF-8'> w sekcji <head> dokumentu HTML.

Właściwość `border-radius` służy do zaokrąglania narożników elementu HTML. Dzięki niej prostokątna ramka może mieć zaokrąglone rogi.

Należy szukać elementu, którego narożniki nie są ostre, lecz zaokrąglone. W tym pytaniu odpowiada temu rysunek B.

Nie zawsze. `border-radius` może zaokrąglać także tło elementu bez widocznej ramki, ale efekt jest najlepiej widoczny, gdy element ma obramowanie lub kolor tła.

Oznacza ustawienie promienia zaokrąglenia narożników na wartość procentową zależną od rozmiaru elementu. Im większa wartość, tym większe zaokrąglenie.

`border` określa obramowanie elementu, czyli jego grubość, styl i kolor. `border-radius` określa zaokrąglenie narożników tego obramowania lub tła.

Najczęściej ustawia się równą szerokość i wysokość elementu oraz `border-radius: 50%;`. Przykład: element o wymiarach `100px × 100px` z takim promieniem stanie się kołem.

Znacznik `<input>` tworzy pole wejściowe, w którym użytkownik może wpisać dane lub wybrać określoną opcję. Jego dokładne działanie zależy głównie od atrybutu `type`.

Atrybut `type` określa rodzaj pola formularza, np. tekstowe, hasła, checkbox, radio lub przycisk. Dla hasła należy użyć `type="password"`.

`type="password"` ustawia pole jako pole hasła z maskowaniem znaków. `name="password"` określa tylko nazwę pola przesyłaną do serwera i nie wpływa na sposób wyświetlania wpisywanego tekstu.

Nie. Pole `password` jedynie maskuje znaki w przeglądarce. Bezpieczne przesyłanie wymaga HTTPS, a bezpieczne przechowywanie hasła odbywa się po stronie serwera.

Metoda `POST` nie dopisuje danych formularza do adresu URL, w przeciwieństwie do `GET`. Przy logowaniu jest to bezpieczniejsze i bardziej poprawne rozwiązanie.

Atrybut `for` w elemencie `<label>` powinien mieć tę samą wartość co `id` pola `<input>`. Dzięki temu kliknięcie etykiety aktywuje odpowiednie pole formularza.

Oznacza odnośnik HTML `<a>`, który był już odwiedzony przez użytkownika. Styl przypisany temu selektorowi dotyczy linków znajdujących się w historii przeglądarki.

`a:link` dotyczy odnośników jeszcze nieodwiedzonych, a `a:visited` odnośników już odwiedzonych. Obie pseudoklasy opisują stan linku.

`:hover` stosuje styl wtedy, gdy użytkownik najedzie wskaźnikiem myszy na element. Dla linku zapisuje się ją np. jako `a:hover`.

Nie. `:visited` nie sprawdza poprawności adresu URL, tylko określa, czy użytkownik wcześniej odwiedził dany link.

Litera `a` oznacza element HTML `<a>`, czyli odnośnik. Część `:visited` doprecyzowuje jego stan.

Często stosuje się kolejność: `a:link`, `a:visited`, `a:hover`, `a:active`. Pomaga to uniknąć nadpisywania stylów w nieoczekiwany sposób.