Pytania pomocnicze - INF.03

Zasada superpozycji oznacza, że odpowiedź układu na sumę sygnałów jest sumą odpowiedzi na każdy sygnał osobno. Jest to podstawowa cecha układów i filtrów liniowych.

Filtr liniowy opisuje zależność między wejściem i wyjściem zgodną z zasadą superpozycji. Filtr przyczynowy oznacza natomiast, że sygnał wyjściowy zależy tylko od obecnych i wcześniejszych wartości sygnału wejściowego.

Filtr niezmienny w czasie działa tak samo niezależnie od momentu podania sygnału. Przesunięcie sygnału wejściowego w czasie powoduje takie samo przesunięcie sygnału wyjściowego.

Filtr o skończonej odpowiedzi impulsowej, czyli FIR, reaguje na impuls tylko przez ograniczoną liczbę próbek. Nie jest to jednak definicja liniowości.

Przykładem jest pomnożenie sygnału przez stałą wartość albo uśrednianie kilku próbek. Takie operacje zachowują proporcje i spełniają zasadę superpozycji.

Przykładem jest obcinanie amplitudy, czyli clipping. Taka operacja zniekształca sygnał i nie spełnia zasady superpozycji.

Instrukcja `a++` zwiększa wartość zmiennej `a` o 1. Jako samodzielna instrukcja jest równoważna zapisowi `a = a + 1;`.

`a++` to postinkrementacja — najpierw zwraca starą wartość, potem zwiększa zmienną. `++a` to preinkrementacja — najpierw zwiększa zmienną, potem zwraca nową wartość.

Jako osobne instrukcje dają ten sam efekt: zwiększają `a` o 1. Różnica może pojawić się wtedy, gdy `a++` jest częścią większego wyrażenia, ponieważ zwraca starą wartość.

Można użyć operatora przypisania z dodawaniem: `a += 1;`. Ten zapis również zwiększa wartość zmiennej `a` o 1.

Po lewej stronie operatora przypisania musi znajdować się zmienna lub inne poprawne miejsce zapisu. Liczba `1` jest stałą wartością, więc nie można jej przypisać nowej wartości.

Operator `<<` wykonuje przesunięcie bitowe w lewo. Zapis `a << 1` nie jest tym samym co `a++`, bo nie zwiększa zmiennej o 1, tylko operuje na bitach wartości liczbowej.

Operator `&` to bitowe AND. Zapis `a & 1` najczęściej służy do sprawdzania najmłodszego bitu, np. czy liczba jest nieparzysta, ale nie zwiększa wartości zmiennej.

Tabela nadrzędna to ta, której jeden rekord może być powiązany z wieloma rekordami drugiej tabeli. W przykładzie tabelą nadrzędną są `rezyserzy`, bo jeden reżyser może mieć wiele filmów.

Klucz obcy znajduje się w tabeli podrzędnej, czyli po stronie „wiele”. W tym przykładzie jest to kolumna `rezyserzy_id` w tabeli `filmy`.

Klucz obcy łączy się z kluczem podstawowym tabeli nadrzędnej. Dlatego `filmy.rezyserzy_id` wskazuje na `rezyserzy.id`.

Relacja między tabelami nie polega na połączeniu dwóch kluczy podstawowych. Standardowo łączy się klucz podstawowy tabeli nadrzędnej z kluczem obcym tabeli podrzędnej.

Ponieważ przechowuje identyfikator rekordu z innej tabeli, czyli `id` reżysera z tabeli `rezyserzy`. Nie identyfikuje filmu, tylko wskazuje jego reżysera.

FK oznacza Foreign Key, czyli klucz obcy. Informuje, że dana kolumna odwołuje się do klucza w innej tabeli.

Relacja pozwala uniknąć wielokrotnego wpisywania tych samych danych reżysera przy każdym filmie. Dane reżysera są zapisane raz, a filmy odwołują się do nich przez identyfikator.

JPEG dobrze kompresuje fotografie, znacznie zmniejszając rozmiar pliku. Dopuszcza jednak niewielką utratę jakości, co zwykle jest akceptowalne przy zdjęciach.

Kompresja stratna usuwa część danych i może pogorszyć jakość obrazu. Kompresja bezstratna zachowuje wszystkie dane, więc obraz po dekompresji jest identyczny z oryginałem.

PNG stosuje kompresję bezstratną, więc nie jest typowym formatem zdjęć z kompresją stratną. Lepiej nadaje się do grafik, ikon, zrzutów ekranu i obrazów z przezroczystością.

GIF obsługuje ograniczoną paletę 256 kolorów, co źle sprawdza się w fotografiach. Częściej używa się go do prostych animacji i grafik o małej liczbie kolorów.

Artefakty to widoczne zniekształcenia obrazu powstałe przez zbyt silną kompresję stratną. Mogą mieć postać bloków, rozmyć lub przebarwień.

PNG warto wybrać, gdy ważna jest idealna jakość, ostre krawędzie, tekst, logo lub przezroczystość. JPEG lepiej sprawdza się przy fotografiach.

Funkcja `AVG()` oblicza średnią arytmetyczną wartości z wybranej kolumny. W tym pytaniu służy do obliczenia średniej ocen ucznia.

W SQL zapytanie pobierające dane rozpoczyna się od instrukcji `SELECT`. Funkcja `AVG()` jest elementem listy wybieranych danych, dlatego zapisuje się ją po `SELECT`.

Warunek ogranicza obliczenia tylko do rekordów ucznia, którego identyfikator wynosi `7`. Bez niego średnia zostałaby policzona dla wszystkich uczniów.

`AVG(ocena)` oblicza średnią ocen, natomiast `COUNT(ocena)` zlicza liczbę niepustych ocen. Dlatego `COUNT()` nie odpowiada na pytanie o średnią.

Nie, ponieważ średnia ma być obliczona tylko dla jednego ucznia wskazanego w `WHERE`. `GROUP BY` byłoby potrzebne np. do obliczenia średniej osobno dla każdego ucznia.

Należy użyć grupowania po identyfikatorze ucznia: `SELECT uczenID, AVG(ocena) FROM przedmioty GROUP BY uczenID;`.

Defragmentacja dotyczy organizacji danych na dysku, a nie kontroli dostępu, haseł, portów czy uprawnień. Może mieć znaczenie administracyjne lub wydajnościowe, ale nie jest mechanizmem bezpieczeństwa.

Zapora filtruje ruch sieciowy i może blokować połączenia do portów bazy danych z nieautoryzowanych adresów. Dzięki temu ogranicza możliwość bezpośrednich ataków na usługę bazy.

Silne hasła utrudniają odgadnięcie danych logowania metodą brute force lub słownikową. Szczególnie ważne jest zabezpieczenie kont administracyjnych.

Oznacza uniemożliwienie połączeń do portów, na których działa serwer bazy, np. MySQL na 3306. Dostęp powinny mieć tylko zaufane hosty lub aplikacje.

Publicznie dostępny serwer jest narażony na skanowanie, próby logowania i wykorzystanie podatności. Bezpieczniej ograniczyć dostęp do wybranych adresów IP lub sieci wewnętrznej.

Użytkownik powinien mieć tylko takie uprawnienia, jakie są mu potrzebne do pracy. Ogranicza to skutki ewentualnego przejęcia konta.

Należą do nich aktualizacje, konfiguracja zapory, silne hasła, ograniczenie portów, kopie zapasowe i kontrola uprawnień. Ważne jest też usuwanie nieużywanych kont.

Instrukcja INSERT INTO służy do dodawania nowych wierszy do tabeli w bazie danych. Jest to jedna z podstawowych instrukcji modyfikujących dane.

Najczęściej używa się składni: INSERT INTO tabela (kolumna1, kolumna2) VALUES (wartosc1, wartosc2). Lista kolumn powinna odpowiadać kolejności podanych wartości.

Nie. INSERT INTO dodaje dane do już istniejącej tabeli. Do tworzenia tabel służy instrukcja CREATE TABLE.

INSERT INTO należy do DML, czyli Data Manipulation Language. Są to polecenia służące do operowania na danych, np. INSERT, UPDATE i DELETE.

INSERT INTO dodaje nowe dane do tabeli, natomiast SELECT służy do odczytywania danych z bazy. SELECT nie tworzy nowych wierszy.

Do zmiany istniejących danych służy instrukcja UPDATE. INSERT INTO dodaje nowy wiersz, a UPDATE modyfikuje już zapisany rekord.

Do usuwania wierszy z tabeli służy instrukcja DELETE FROM. Należy zwykle stosować ją z warunkiem WHERE, aby nie usunąć wszystkich rekordów.

`unsigned` oznacza typ całkowity bez znaku. Taka zmienna może przechowywać tylko wartości nieujemne, czyli zero i liczby dodatnie.

`int` może przechowywać liczby ujemne i dodatnie. `unsigned int` przechowuje tylko liczby nieujemne, ale ma większy zakres wartości dodatnich.

Nie. `long` zwiększa zakres typu całkowitego, ale nadal może przechowywać liczby ujemne, jeśli nie zostanie użyte z `unsigned`.

Nie. `short` oznacza krótszy typ całkowity o mniejszym zakresie. Aby był bez znaku, trzeba zapisać `unsigned short`.

Nie. `const` oznacza, że wartość zmiennej nie może zostać zmieniona po inicjalizacji. Nie decyduje o tym, czy liczba może być ujemna.

`unsigned` stosuje się głównie z typami całkowitymi, np. `int`, `short`, `long`, `long long` i czasem `char`. Nie stosuje się go z typami zmiennoprzecinkowymi, takimi jak `float` czy `double`.

Właściwość `float` pozwala przesunąć element do lewej lub prawej strony, a pozostała treść może go opływać. Typowy przykład to obrazek ustawiony obok tekstu.

`float: left;` ustawia element po lewej stronie kontenera. Tekst lub inne elementy mogą układać się obok niego po prawej stronie.

`align` nie jest poprawną właściwością CSS służącą do opływania elementu. W CSS do takiego efektu używa się między innymi `float`.

`float` zmienia sposób opływania elementu przez treść, np. obrazka przez tekst. `text-align` służy głównie do wyrównywania zawartości tekstowej w poziomie.

Do zatrzymania opływania używa się właściwości `clear`, np. `clear: both;`. Powoduje ona, że element zaczyna się poniżej elementów pływających.

Element `img` jest domyślnie elementem liniowym. Jednak zastosowanie `float` zmienia jego zachowanie w układzie strony.

Ponieważ jedna komórka przechowuje kilka informacji jednocześnie, np. ulicę, numer, kod pocztowy i miasto. Narusza to zasadę atomowości danych wymaganą w pierwszej postaci normalnej.

Atomowość oznacza, że pojedyncze pole tabeli powinno zawierać jedną, niepodzielną informację. Przykładowo miasto i kod pocztowy powinny być osobnymi kolumnami.

Należy rozbić adres na osobne pola, np. ulica, numer budynku, kod pocztowy i miasto. Dzięki temu dane są łatwiejsze do wyszukiwania, filtrowania i aktualizacji.

Pierwsza postać normalna wymaga atomowych wartości w komórkach. Druga usuwa zależności częściowe od klucza złożonego, a trzecia usuwa zależności przechodnie między kolumnami niekluczowymi.

Może prowadzić do powielania danych, trudności w aktualizacji i błędów spójności. Przykładowo zmiana miasta lub kodu pocztowego może wymagać modyfikacji wielu tekstowych wpisów.

Nie. Liczba kolumn nie decyduje o normalizacji. Ważne jest to, czy kolumny przechowują pojedyncze, logiczne wartości i czy między danymi nie występują niepoprawne zależności.

Pozwala łatwo wyszukiwać, filtrować i grupować rekordy według miasta. Gdy miasto jest ukryte w długim tekście adresu, takie operacje są trudniejsze i mniej niezawodne.