Relacja jeden do jednego oznacza, że jednemu rekordowi z pierwszej tabeli odpowiada najwyżej jeden rekord z drugiej tabeli i odwrotnie.
W bazach danych taki związek zapisuje się zwykle przez powiązanie klucza głównego jednej tabeli z kluczem głównym lub unikalnym kluczem drugiej tabeli. Często klucz główny w tabeli podrzędnej jest jednocześnie kluczem obcym wskazującym na tabelę nadrzędną.
Przykład
Tabela osoby:
CREATE TABLE osoby (
id_osoby INT PRIMARY KEY,
imie VARCHAR(50)
);
Tabela paszporty:
CREATE TABLE paszporty (
id_osoby INT PRIMARY KEY,
numer VARCHAR(20),
FOREIGN KEY (id_osoby) REFERENCES osoby(id_osoby)
);
W tym przykładzie jedna osoba może mieć jeden paszport, a jeden paszport należy do jednej osoby. Kolumna id_osoby w tabeli paszporty jest jednocześnie kluczem głównym i kluczem obcym.
Cechy relacji 1:1
- po obu stronach relacji występuje maksymalnie jeden pasujący rekord,
- często służy do podziału danych na dwie tabele,
- może zwiększać bezpieczeństwo lub porządkować dane,
- wymaga unikalności wartości po obu stronach powiązania.
Na egzaminie
Jeżeli pytanie mówi o powiązaniu kluczy głównych dwóch tabel, chodzi o relację jeden do jednego.