Programowanie strukturalne to paradygmat programowania, w którym program buduje się głównie z instrukcji, bloków kodu, funkcji/procedur oraz zmiennych. Kod jest dzielony na mniejsze fragmenty, aby był łatwiejszy do zrozumienia, testowania i utrzymania.
Najważniejsze elementy
W programowaniu strukturalnym często występują:
- zmienne – przechowują dane, np. liczby, teksty, wartości logiczne,
- funkcje/procedury – wykonują określone operacje,
- instrukcje warunkowe – np.
if,else, - pętle – np.
for,while, - podział programu na moduły.
Przykład
int liczba = 5;
int podwoj(int x) {
return x * 2;
}
W tym przykładzie liczba jest zmienną, a podwoj jest funkcją.
Różnica względem programowania obiektowego
W programowaniu obiektowym dane i operacje są zwykle grupowane w klasach. Odpowiednikiem zmiennej związanej z obiektem jest pole, a odpowiednikiem funkcji związanej z obiektem jest metoda.
Przykład:
class Licznik {
public:
int wartosc;
void zwieksz() {
wartosc++;
}
};
Tutaj wartosc to pole klasy, a zwieksz() to metoda. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych poprawne skojarzenie brzmi: zmienne i funkcje → pola i metody.