Pytania pomocnicze - INF.04

Polega na utworzeniu kilku metod o tej samej nazwie w jednej klasie, ale z różnymi parametrami. Kompilator wybiera właściwą metodę na podstawie przekazanych argumentów.

Nie. Właśnie mają tę samą nazwę, ale muszą różnić się listą parametrów, np. ich liczbą lub typami.

Konstruktor musi mieć nazwę identyczną jak klasa, czyli w tym przypadku `Point`. Metody mają nazwę `Move` i dodatkowo posiadają typ zwracany `void`.

Może różnić się liczbą parametrów, typami parametrów albo kolejnością typów parametrów. Sama zmiana nazw parametrów nie wystarcza.

Nie. Dwie metody o tej samej nazwie i tych samych parametrach nie mogą różnić się wyłącznie typem zwracanym.

Przeciążanie metod dotyczy wielu wersji metody o tej samej nazwie. Przeciążanie operatorów dotyczy definiowania działania operatorów, np. `+` lub `==`, dla własnych typów danych.

Metoda `setOnClickListener` służy do obsługi kliknięcia elementu interfejsu, najczęściej przycisku. Kod umieszczony w metodzie `onClick()` wykona się po naciśnięciu tego elementu.

`findViewById` odszukuje element interfejsu na podstawie jego identyfikatora z zasobów `R.id`. Dzięki temu można w kodzie Javy lub Kotlina odwołać się np. do przycisku zdefiniowanego w pliku XML.

`R.id.yes_button` to odwołanie do identyfikatora elementu interfejsu zdefiniowanego w pliku layoutu. Nazwa `yes_button` jest zwykle ustawiana w XML za pomocą atrybutu `android:id`.

`onClick` to metoda wywoływana automatycznie po kliknięciu elementu, do którego przypisano listener. W jej wnętrzu umieszcza się instrukcje reagujące na kliknięcie.

Do obsługi zmiany stanu kontrolki `Switch` używa się zwykle `setOnCheckedChangeListener`. Reaguje on na zmianę wartości zaznaczenia, np. z `false` na `true`.

Do monitorowania zmian tekstu w `EditText` stosuje się `TextWatcher`. Udostępnia on metody wywoływane przed zmianą, w trakcie zmiany i po zmianie tekstu.

Kontrolka `Switch` służy do wyboru jednej z dwóch wartości: włączone lub wyłączone. Reprezentuje wartość logiczną `true` albo `false`.

`IsToggled` określa aktualny stan przełącznika. Wartość `true` oznacza stan włączony, a `false` stan wyłączony.

W iOS `Switch` wygląda jak mały przełącznik suwakowy. Gdy jest włączony, zwykle ma zielone tło i uchwyt przesunięty w prawo.

`Switch` ma tylko dwa stany: włączony i wyłączony. `Slider` pozwala wybrać wartość liczbową z określonego zakresu, np. od 0 do 255.

`Switch` zmienia stan logiczny, natomiast `Stepper` zwiększa lub zmniejsza wartość liczbową o określony krok, np. o 1.

`Entry` to pole do wpisywania tekstu, np. loginu lub hasła. `Switch` nie służy do wpisywania danych, tylko do przełączania opcji.

W O(n) liczba operacji rośnie liniowo wraz z liczbą elementów. W O(n²) rośnie kwadratowo, więc dla dużego n czas działania zwiększa się znacznie szybciej.

Oznacza, że liczba operacji rośnie szybciej niż liniowo, ale znacznie wolniej niż kwadratowo. Taka złożoność jest typowa dla wydajnych algorytmów sortowania porównawczego, np. sortowania przez scalanie.

Jest efektywne, gdy sortowane są liczby całkowite z niewielkiego, znanego zakresu. Wtedy można szybko zliczyć wystąpienia każdej wartości i odtworzyć wynik.

Wymaga dodatkowej pamięci zależnej od zakresu wartości. Jeśli zakres jest bardzo duży, tablica zliczeń może być nieopłacalna pamięciowo.

Należy wybrać algorytm o najwolniej rosnącej złożoności dla dużego n. W typowym porządku O(n) jest lepsze niż O(n log n), a O(n log n) lepsze niż O(n²).

Sortowanie przez scalanie porównuje elementy i ma złożoność O(n log n). Sortowanie przez zliczanie opiera się na liczbie wystąpień wartości i może osiągać O(n), ale wymaga ograniczonego zakresu danych.

Ma złożoność O(n²), więc liczba operacji szybko rośnie wraz z liczbą elementów. Sprawdza się głównie jako prosty przykład dydaktyczny, a nie jako wydajna metoda dla dużych danych.

Dla każdej liczby od 2 do 20 program sprawdza, czy istnieje jej dzielnik z zakresu od 2 do liczby o jeden mniejszej. Jeśli takiego dzielnika nie znajdzie, zmienna check pozostaje true i liczba zostaje wypisana.

Zmienna check jest znacznikiem logicznym informującym, czy badana liczba nadal może być uznana za pierwszą. Jeśli zostanie znaleziony dzielnik, check przyjmuje wartość false.

Oznacza, że liczba number dzieli się przez test bez reszty. W takim przypadku test jest dzielnikiem liczby number.

Każda liczba naturalna dzieli się przez 1, więc sprawdzanie dzielnika 1 nie pomogłoby odróżnić liczby pierwszej od złożonej. Testowanie zaczyna się od 2, czyli najmniejszego możliwego dzielnika większego od 1.

Każda liczba dzieli się przez samą siebie, więc nie należy tego traktować jako dowodu, że liczba jest złożona. Szukane są tylko dzielniki większe od 1 i mniejsze od badanej liczby.

Kod wypisze: 2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19. Są to liczby pierwsze z zakresu od 2 do 20.

Instrukcja break przerywa wewnętrzną pętlę po znalezieniu pierwszego dzielnika. Dalsze sprawdzanie nie jest potrzebne, ponieważ wiadomo już, że liczba nie jest pierwsza.

Liczba pierwsza ma dokładnie dwa dzielniki: 1 i samą siebie. Liczba parzysta to liczba podzielna przez 2; większość liczb parzystych większych od 2 nie jest pierwsza.

Oznacza, że informacje i elementy interfejsu muszą być przedstawione tak, aby użytkownik mógł je odebrać zmysłami, np. wzrokiem lub słuchem, albo za pomocą technologii wspomagających.

Percepcja dotyczy sposobu odbierania informacji przez użytkownika. Jeśli elementy interfejsu są źle zaprezentowane, np. mają niski kontrast, użytkownik może ich nie zauważyć lub nie zrozumieć.

Postrzegalność dotyczy tego, czy użytkownik może odebrać treść lub element interfejsu. Operowalność dotyczy tego, czy może z niego skorzystać, np. obsłużyć stronę klawiaturą.

Obsługa za pomocą klawiatury należy do zasady operowalności, ponieważ dotyczy sposobu wykonywania działań w interfejsie.

Jasność i dokładność treści wiąże się głównie z zasadą zrozumiałości, ponieważ użytkownik powinien łatwo rozumieć informacje i sposób działania strony.

Są to: postrzegalność, operowalność, zrozumiałość i solidność. Razem opisują podstawowe wymagania dostępności stron i aplikacji internetowych.

IDE to zintegrowane środowisko programistyczne, które łączy edytor kodu, kompilator, debugger i narzędzia do zarządzania projektem. Przykładem IDE jest MS Visual Studio.

Visual Studio jest środowiskiem Microsoftu, podobnie jak język C# i platforma .NET. Zapewnia gotowe szablony, debugger, IntelliSense i narzędzia do tworzenia aplikacji desktopowych.

W C# można tworzyć m.in. aplikacje Windows Forms oraz WPF. Oba typy są przeznaczone do tworzenia programów okienkowych dla systemu Windows.

Visual Studio to pełne IDE, szczególnie rozbudowane dla C# i .NET. Visual Studio Code to lżejszy edytor kodu, który wymaga rozszerzeń do pracy z wieloma technologiami.

Eclipse i NetBeans są najczęściej kojarzone z Javą, choć obsługują też inne technologie. PyCharm jest środowiskiem przeznaczonym głównie do programowania w Pythonie.

Pętlę rozpoznaje się po strzałce powrotnej do wcześniejszego warunku lub instrukcji. Oznacza to, że fragment algorytmu może być wykonywany wielokrotnie.

Warunek `numer != 10` jest sprawdzany przed wykonaniem instrukcji `numer += 2`. Taki sposób działania odpowiada pętli `while`.

Zmienna zaczyna od wartości `2`, a następnie zwiększa się o `2`: `4`, `6`, `8`, `10`. Po osiągnięciu `10` pętla się kończy.

`if` sprawdza warunek i wykonuje blok kodu co najwyżej raz. `while` może wykonywać blok kodu wielokrotnie, dopóki warunek jest prawdziwy.

`switch` służy do wyboru jednej z wielu gałęzi na podstawie wartości zmiennej. Nie służy bezpośrednio do powtarzania instrukcji.

Gdy jej warunek jest fałszywy już przy pierwszym sprawdzeniu. Ponieważ `while` sprawdza warunek przed wejściem do pętli, blok kodu może zostać pominięty.

Jest to skrócony zapis przypisania `numer = numer + 2`. Zwiększa wartość zmiennej `numer` o 2.

Słownik to struktura danych przechowująca pary klucz-wartość. Pozwala szybko odczytać wartość na podstawie podanego klucza.

W Pythonie pary zapisane jako `klucz: wartość` wewnątrz `{}` tworzą słownik. Dwukropek oddziela klucz od przypisanej mu wartości.

Lista używa indeksów liczbowych, np. `lista[0]`, a słownik używa kluczy, np. `pierwiastki["N"]`. Słownik lepiej nadaje się do danych opisanych etykietami.

Tablica asocjacyjna to struktura danych, w której wartości są kojarzone z kluczami. W Pythonie taką strukturą jest słownik `dict`.

Nie. Stos i kolejka opisują sposób dodawania oraz pobierania elementów, natomiast słownik służy do przechowywania danych w parach klucz-wartość.

Należy podać klucz w nawiasach kwadratowych, np. `pierwiastki["O"]`. Wynikiem będzie wartość przypisana do tego klucza, np. `"Tlen"`.

Polega na tym, że obiekt obserwowany powiadamia zarejestrowane obiekty obserwujące o zmianie swojego stanu. Dzięki temu obserwatorzy mogą automatycznie zareagować na zmianę.

Obiekt obserwowany przechowuje listę obserwatorów i wysyła do nich powiadomienia, gdy nastąpi zmiana jego stanu.

Obserwator to obiekt, który subskrybuje zmiany innego obiektu i wykonuje określoną akcję po otrzymaniu powiadomienia.

Aplikacje WEB często reagują na zdarzenia i zmiany danych, np. kliknięcia, formularze lub aktualizacje widoku. Obserwator ułatwia powiadamianie komponentów o takich zmianach.

Przykładem jest nasłuchiwanie kliknięcia przycisku. Gdy użytkownik kliknie przycisk, zarejestrowana funkcja lub obiekt zostaje powiadomiony i wykonuje odpowiednią akcję.

W Obserwatorze obiekty są powiadamiane automatycznie po zmianie stanu. Nie trzeba cyklicznie sprawdzać, czy dane się zmieniły.

Nie. Wyjątki dotyczą obsługi błędów, a Obserwator służy do powiadamiania obiektów o zmianach stanu lub zdarzeniach.