Pytania pomocnicze - INF.04

Model kaskadowy zakłada liniowe przechodzenie przez kolejne fazy projektu. Każda faza powinna zostać zakończona przed rozpoczęciem następnej.

Najczęściej wyróżnia się analizę wymagań, projektowanie, implementację, testowanie, wdrożenie i utrzymanie. Etapy następują po sobie w ustalonej kolejności.

Iteracyjne modyfikacje są charakterystyczne dla modeli iteracyjnych, zwinnych lub spiralnych. W modelu kaskadowym powrót do wcześniejszych etapów jest ograniczony i zwykle kosztowny.

Sprawdza się w projektach o dobrze znanych, stabilnych wymaganiach. Jest korzystny tam, gdzie ważna jest formalna dokumentacja i przewidywalny harmonogram.

Zmiana wymagań po zakończeniu wcześniejszej fazy może wymagać cofnięcia się i przerobienia dokumentacji, projektu lub kodu. Powoduje to wzrost kosztów i opóźnienia.

Model kaskadowy jest sekwencyjny i planowany z góry, natomiast Agile zakłada krótkie iteracje, częste dostarczanie fragmentów produktu i reagowanie na zmiany.

Etap implementacji polega na tworzeniu kodu programu, budowaniu modułów, ich łączeniu oraz wykonywaniu testów technicznych. Jest to faza, w której projekt zaczyna działać jako rzeczywista aplikacja.

Moduły muszą najpierw zostać utworzone, aby można było sprawdzić ich współpracę. Integracja wymaga istnienia działających części systemu.

Faza analizy służy do określenia wymagań i potrzeb użytkownika. Etap implementacji polega na wykonaniu systemu zgodnie z tymi wymaganiami.

Implementacja obejmuje tworzenie, łączenie i testowanie systemu. Wdrożenie polega na uruchomieniu gotowego rozwiązania u użytkownika lub w środowisku produkcyjnym.

Najczęściej wykonuje się testy jednostkowe oraz integracyjne. Testy jednostkowe sprawdzają pojedyncze fragmenty kodu, a integracyjne współpracę modułów.

Pozwala wykryć błędy współpracy elementów systemu, zanim aplikacja trafi do użytkowników. Zmniejsza to ryzyko awarii w środowisku produkcyjnym.

Fasada służy do uproszczenia dostępu do złożonego systemu. Udostępnia jeden prosty interfejs zamiast wielu klas i metod podsystemu.

Ponieważ opisuje sposób organizacji i połączenia klas lub obiektów. Jej zadaniem jest uporządkowanie dostępu do wielu elementów systemu.

Fasada upraszcza interfejs złożonego systemu, a Singleton ogranicza liczbę instancji klasy do jednej. Rozwiązują zupełnie inne problemy projektowe.

Kompozyt służy do budowania struktur drzewiastych i traktowania obiektów pojedynczych oraz złożonych jednakowo. Fasada nie buduje drzewa obiektów, tylko upraszcza dostęp do podsystemu.

Metoda szablonowa definiuje szkielet algorytmu i pozwala klasom potomnym uzupełniać jego kroki. Fasada koncentruje się na uproszczeniu korzystania ze złożonego systemu.

Warto go użyć, gdy system ma wiele klas i skomplikowane zależności, a użytkownik kodu potrzebuje prostego sposobu wykonania typowych operacji.

Nie usuwa złożoności wewnętrznej, ale ją ukrywa przed kodem korzystającym z systemu. Dzięki temu klient pracuje z prostszym interfejsem.

Polega na zdefiniowaniu ogólnego szkieletu algorytmu w klasie bazowej. Szczegółowe kroki algorytmu są implementowane lub nadpisywane przez klasy pochodne.

Klasa abstrakcyjna może zawierać gotową metodę szablonową oraz metody abstrakcyjne reprezentujące kroki do wykonania przez podklasy.

Metoda szablonowa steruje całym przebiegiem algorytmu i wywołuje kolejne kroki. Zwykła metoda zazwyczaj wykonuje jedną konkretną operację.

Podklasy dostarczają szczegółową implementację wybranych kroków algorytmu, ale nie zmieniają jego ogólnej kolejności.

Nie. Organizowanie obiektów w hierarchiczne struktury drzewiaste to cecha wzorca Kompozyt, a nie Metody szablonowej.

Głównym celem jest uniknięcie duplikacji kodu i zapewnienie wspólnego przebiegu algorytmu dla wielu klas.

Oznacza to, że klasa bazowa określa, jakie kroki mają zostać wykonane, ale konkretne działanie tych kroków definiują klasy dziedziczące.

Rozwiązuje problem różnego traktowania pojedynczych obiektów i grup obiektów. Pozwala obsługiwać je przez wspólny interfejs.

Ponieważ obiekt złożony może zawierać inne obiekty, a te mogą zawierać kolejne elementy. Przypomina to strukturę folderów i podfolderów.

Leaf to pojedynczy element, który nie zawiera innych obiektów. Composite to element złożony, który przechowuje inne elementy i wykonuje operacje na nich.

Definiuje operacje dostępne zarówno dla pojedynczych obiektów, jak i dla ich zbiorów. Dzięki temu klient może używać ich w taki sam sposób.

Plik można potraktować jako pojedynczy element, a folder jako obiekt złożony zawierający pliki i inne foldery. Oba mogą mieć np. operację wyświetlenia nazwy lub obliczenia rozmiaru.

Bo to jest podstawowy cel wzorca Composite. Klient nie musi rozróżniać, czy pracuje z pojedynczym elementem, czy z całą strukturą.

Dynamiczna zmiana zachowania obiektu bardziej pasuje do wzorców takich jak Strategia lub Stan. Określenie komunikacji między składnikami może kojarzyć się np. z Mediatorem.

To sprawdzone schematy rozwiązywania powtarzalnych problemów projektowych. Pomagają projektować kod bardziej elastyczny, czytelny i łatwiejszy w utrzymaniu.

Najczęściej wyróżnia się wzorce kreacyjne, strukturalne i behawioralne. Kreacyjne dotyczą tworzenia obiektów, strukturalne budowy zależności, a behawioralne komunikacji i zachowania obiektów.

Fasada upraszcza dostęp do złożonego systemu przez jeden wspólny interfejs. Dotyczy więc organizacji i struktury zależności między elementami systemu.

Fabryka abstrakcyjna dotyczy tworzenia rodzin powiązanych obiektów. Z tego powodu należy do wzorców kreacyjnych, a nie strukturalnych.

Metoda szablonowa definiuje szkielet algorytmu i pozwala klasom potomnym zmieniać wybrane kroki. Dotyczy więc zachowania algorytmu, a nie struktury obiektów.

Obserwator opisuje sposób powiadamiania wielu obiektów o zmianie stanu jednego obiektu. Dotyczy komunikacji i reakcji obiektów, więc jest wzorcem behawioralnym.

Do wzorców strukturalnych należą między innymi Adapter, Dekorator, Kompozyt, Proxy, Most, Flyweight i Fasada.

Wzorzec strukturalny zwykle odpowiada na pytanie, jak uprościć, połączyć, opakować lub dopasować klasy i obiekty. Jeśli chodzi głównie o tworzenie obiektów, to raczej wzorzec kreacyjny, a jeśli o zachowanie — behawioralny.

Chronią więź autora z utworem, np. prawo do bycia uznanym za autora. Nie mają charakteru majątkowego, dlatego nie są ograniczone typowym terminem wygaśnięcia.

Prawa osobiste chronią autorstwo i integralność utworu oraz nie wygasają. Prawa majątkowe dotyczą zarabiania i korzystania z utworu, mogą być przenoszone i wygasają po określonym czasie.

Nie. Autorskie prawa osobiste są niezbywalne, więc programista pozostaje autorem utworu nawet wtedy, gdy przeniesie prawa majątkowe na firmę.

Co do zasady wygasają 70 lat po śmierci autora. Po tym czasie utwór może przejść do domeny publicznej.

Nie. Licencja wolnego oprogramowania określa warunki korzystania z programu, ale nie powoduje wygaśnięcia praw autorskich.

Oznacza, że wygasły autorskie prawa majątkowe i można korzystać z utworu bez zgody właściciela tych praw. Nadal należy respektować autorskie prawa osobiste, np. podawać autora.

Podstawowy okres ochrony wynosi 70 lat od śmierci autora. Po tym czasie utwór co do zasady przechodzi do domeny publicznej.

Autorskie prawa majątkowe dotyczą zarabiania na utworze i korzystania z niego, np. sprzedaży licencji. Autorskie prawa osobiste chronią więź autora z utworem i są bezterminowe.

Okres 70 lat liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym zmarł autor. W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej skraca się to do odpowiedzi: 70 lat od zgonu autora.

Utwór trafia do domeny publicznej. Można z niego korzystać bez zgody spadkobierców lub właścicieli praw majątkowych, ale nadal należy szanować autorstwo twórcy.

Nie. Autorskie prawa majątkowe są ograniczone w czasie, w UE zasadniczo do 70 lat po śmierci autora.

Tak. Program komputerowy jest chroniony prawem autorskim jako utwór, jeśli ma twórczy i indywidualny charakter.

To użycie cudzego utworu, np. kodu, grafiki, tekstu lub muzyki, bez zgody autora albo niezgodnie z licencją. W IT często dotyczy kopiowania kodu lub używania nielegalnego oprogramowania.

Możliwa jest odpowiedzialność karna, w tym grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności. W egzaminie odpowiedź „grzywna lub kara więzienia” jest kluczowa.

Nie jest to typowa kara za naruszenie prawa autorskiego. Oprogramowania open-source można używać legalnie, ale trzeba przestrzegać warunków jego licencji.

Licencja określa, co wolno zrobić z danym utworem, np. czy można go modyfikować, rozpowszechniać lub używać komercyjnie. Naruszenie warunków licencji może oznaczać naruszenie praw autorskich.

Odpowiedzialność cywilna dotyczy np. odszkodowania lub zaprzestania naruszeń. Odpowiedzialność karna może oznaczać grzywnę, ograniczenie wolności albo więzienie.

Tak, może naruszać autorskie prawa osobiste, zwłaszcza prawo do oznaczenia autorstwa utworu. Dotyczy to także kodu źródłowego, dokumentacji i materiałów graficznych.

Własność przemysłowa chroni m.in. znaki towarowe, patenty i wzory przemysłowe. Prawo autorskie chroni utwory, np. kod programu, grafikę, tekst lub muzykę.

Znak towarowy chroni oznaczenie używane do odróżniania towarów lub usług na rynku. Autorskie prawa majątkowe dotyczą natomiast korzystania z utworu i czerpania z niego korzyści finansowych.

Najważniejsze przykłady to znaki towarowe, patenty, wzory przemysłowe, wzory użytkowe i oznaczenia geograficzne.

Tak. Logo jako projekt graficzny może być chronione prawem autorskim, a jako oznaczenie marki może być zarejestrowane jako znak towarowy.

Rejestracja daje prawo do wyłącznego używania znaku w określonym zakresie. Pomaga chronić markę przed kopiowaniem i podszywaniem się przez konkurencję.

Tak, nazwa aplikacji może zostać zarejestrowana jako znak towarowy, jeśli odróżnia usługę lub produkt od innych na rynku.

Prawa pokrewne dotyczą m.in. wykonań artystycznych, nagrań i nadań radiowo-telewizyjnych. Znaki towarowe należą do własności przemysłowej.