Pytania pomocnicze - INF.06

Reflektancja określa, jaka część mocy optycznej zostaje odbita od nieciągłości toru, np. złącza rozłącznego. Podaje się ją najczęściej w dB jako stratę odbiciową.

Odbicie Fresnela powstaje na granicy ośrodków o różnych współczynnikach załamania, np. szkło–powietrze. W złączach rozłącznych mogą występować szczeliny, zabrudzenia lub niedokładne dopasowanie czoła ferruli.

Reflektometr OTDR wysyła krótkie impulsy światła do włókna i analizuje sygnał powracający z odbić oraz rozproszenia wstecznego. Dzięki temu pozwala wykryć i zmierzyć zdarzenia refleksyjne, takie jak złącza.

Pomiar tłumienia określa spadek mocy sygnału między początkiem i końcem toru. Pomiar reflektancji dotyczy mocy odbitej z powrotem od elementów toru, np. złączy lub uszkodzeń.

Miernik mocy optycznej mierzy poziom mocy docierającej do punktu pomiarowego. Nie lokalizuje odbić ani nie analizuje sygnału powracającego z toru, dlatego nie służy do pomiaru reflektancji.

VFL emituje światło widzialne, które pomaga wykryć przerwy, silne zgięcia lub błędne połączenia włókien. Nie wykonuje precyzyjnego pomiaru reflektancji.

Zdarzenie refleksyjne widoczne jest jako wyraźny pik skierowany w górę. Typowo występuje przy złączach rozłącznych, końcu włókna lub pęknięciu powodującym odbicie.

Tłumienie zdarzenia podawane jest w dB i oznacza stratę mocy optycznej w danym punkcie toru. Wynik porównuje się z wartością dopuszczalną dla danego typu połączenia lub elementu.

Złącze rozłączne łączy włókna przez powierzchnie ferrul, które mogą być zabrudzone, przesunięte lub niedokładnie spasowane. Spaw łukowy trwale stapia włókna, dlatego zwykle daje mniejsze straty.

Najczęściej przyjmuje się, że spaw łukowy powinien mieć tłumienie nie większe niż około 0,10 dB. Wynik 0,07 dB mieści się więc w dopuszczalnej granicy.

Dla spawu mechanicznego często przyjmuje się wartość graniczną około 0,30 dB. Wynik 0,15 dB jest zatem poprawny.

Tak duża wartość zwykle oznacza przekroczenie dopuszczalnego tłumienia złącza. Przyczyną może być zabrudzenie, uszkodzenie ferruli, niedopasowanie złączy albo nieprawidłowe połączenie.

Długość fali 1550 nm należy do III okna optycznego, w którym tłumienie włókna jednomodowego jest małe. Jest to często wykorzystywany zakres w sieciach światłowodowych dalekiego zasięgu.

Należy oczyścić złącza, sprawdzić typ i jakość patchcordów, obejrzeć czoło ferruli oraz ponownie połączyć elementy. Jeśli problem pozostaje, złącze lub adapter mogą wymagać wymiany.

Stosuje się wzór G[dB] = 10 · log10(Pwy/Pwe). Najpierw oblicza się stosunek mocy wyjściowej do wejściowej, a potem jego logarytm dziesiętny.

Stosunek mocy wynosi 10 mW / 0,1 mW = 100. Oznacza to, że moc na wyjściu jest 100 razy większa niż na wejściu.

Stukrotny wzrost mocy odpowiada 20 dB, ponieważ 10 · log10(100) = 20.

dB opisuje stosunek dwóch wielkości, np. wzmocnienie lub tłumienie. dBm opisuje bezwzględny poziom mocy odniesiony do 1 mW.

Moc w dBm oblicza się ze wzoru P[dBm] = 10 · log10(P[mW]/1 mW). Dla 10 mW wynik wynosi 10 dBm.

Dla 0,1 mW otrzymujemy P[dBm] = 10 · log10(0,1) = -10 dBm. Jest to poziom o 10 dB niższy od 1 mW.

Wzmocnienie w dB oblicza się jako różnicę poziomów: G[dB] = Pwy[dBm] - Pwe[dBm]. Dla 10 dBm i -10 dBm wynik wynosi 20 dB.

EIRP oznacza zastępczą moc promieniowania izotropowego. Określa skuteczną moc wypromieniowaną przez nadajnik z anteną w danym kierunku.

30 dBm odpowiada mocy 1000 mW, czyli 1 W. Jest to częsta wartość graniczna dla EIRP w paśmie 5 GHz.

Do mocy nadajnika w dBm dodaje się zysk anteny w dBi i odejmuje straty kabla oraz złączy w dB.

Antenna o większym zysku skupia energię w określonym kierunku, więc skuteczna moc promieniowana w tym kierunku rośnie.

Ograniczenie EIRP zmniejsza ryzyko zakłócania innych urządzeń i systemów radiowych pracujących w tym samym lub sąsiednim paśmie.

dBm jest bezwzględną jednostką mocy odniesioną do 1 mW. dB opisuje stosunek dwóch wielkości, np. zysk lub stratę.

Poprawna wartość to 30 dBm. Odpowiada ona mocy 1 W EIRP.

Kanał zwrotny zbiera sygnały od wielu abonentów i jest bardziej narażony na zakłócenia przedostające się z instalacji domowych. Dlatego potrzebne są modulacje działające poprawnie przy gorszym stosunku sygnału do szumu.

BPSK koduje dane przez zmianę fazy sygnału między dwoma stanami, zwykle różniącymi się o 180°. Jeden symbol przenosi jeden bit informacji.

W BPSK występują tylko dwa stany sygnału, które są daleko od siebie na diagramie konstelacji. Odbiornik ma więc mniejsze ryzyko pomyłki przy obecności szumu.

BPSK ma mniejszą sprawność widmową, ponieważ jeden symbol przenosi tylko jeden bit. QAM może przenosić więcej bitów na symbol, ale wymaga lepszej jakości kanału.

BPSK zmienia fazę sygnału i jest modulacją cyfrową. AM zmienia amplitudę sygnału i jest bardziej podatna na zakłócenia amplitudowe.

Im niższy odstęp sygnału od szumu, tym bardziej odporna modulacja jest potrzebna. Przy dobrych warunkach można stosować modulacje o większej przepływności, np. QAM.

Wzrost BER oznacza, że odbiornik częściej błędnie rozpoznaje przesyłane bity. Może to powodować retransmisje, spadek przepływności i pogorszenie jakości usług.

64QAM przenosi 6 bitów w jednym symbolu, a QPSK tylko 2 bity. Dzięki temu przy podobnej szerokości kanału można przesłać więcej danych.

Oznacza możliwość przesyłania dużej liczby bitów na sekundę w paśmie o małej szerokości. Wyraża się ją zwykle w bit/s/Hz.

W QAM punkty konstelacji są rozmieszczone blisko siebie. Przy dużym szumie odbiornik może pomylić symbole, co zwiększa liczbę błędów transmisji.

64QAM koduje informację zmianami amplitudy i fazy, przenosząc 6 bitów na symbol. 2FSK wykorzystuje dwie częstotliwości i zwykle przenosi 1 bit na symbol.

ADPCM to metoda kodowania i kompresji sygnału audio, a nie modulacja nośnej używana do przesyłania danych w kanale radiowym lub kablowym.

MER informuje o jakości modulowanego sygnału cyfrowego. Im wyższy MER, tym łatwiej odbiornikowi poprawnie rozpoznać symbole QAM.

Pozwalają one zwiększyć przepływność danych bez zwiększania szerokości kanału. Jest to ważne, ponieważ pasmo w sieci kablowej jest ograniczone.

BER oblicza się jako stosunek liczby błędnych bitów do całkowitej liczby przesłanych lub przeanalizowanych bitów: BER = liczba błędnych bitów / liczba wszystkich bitów.

Należy podzielić 50 przez 5×10⁹. Otrzymujemy 50 / 5×10⁹ = 10 / 10⁹ = 10⁻⁸.

Oznacza, że statystycznie jeden bit na 100 000 000 bitów jest przekłamany. Im mniejsza wartość BER, tym lepsza jakość transmisji.

BER pozwala ocenić jakość toru transmisyjnego i wykryć problemy takie jak zakłócenia, zbyt niski poziom sygnału, uszkodzenia kabla lub złą jakość połączeń.

Nie. Większa wartość BER oznacza więcej błędów w transmisji, czyli gorszą jakość sygnału i większe ryzyko problemów z usługą.

Dla wartości typu 10⁻⁶, 10⁻⁸ czy 10⁻⁹ mniejsza liczba oznacza bardziej ujemny wykładnik. BER = 10⁻⁹ jest lepszy niż 10⁻⁸, a 10⁻⁸ jest lepszy niż 10⁻⁶.

Ponieważ określa, o ile sygnał użyteczny jest silniejszy od zakłóceń i szumu. Im większy odstęp sygnału od szumu, tym lepsza jakość odbioru analogowego.

Poziom sygnału informuje tylko o mocy lub napięciu sygnału w torze. Odstęp sygnału od szumu uwzględnia jednocześnie poziom sygnału i poziom zakłóceń, dlatego lepiej opisuje jakość transmisji.

Sygnał może mieć dużą moc, ale jeśli poziom szumu również jest wysoki, odbiór nadal będzie zły. O jakości decyduje relacja sygnału użytecznego do szumu.

Najczęściej podaje się go w decybelach, czyli dB. Jest to wartość stosunkowa opisująca różnicę między poziomem sygnału a poziomem szumu.

Elementowa lub bitowa stopa błędów dotyczy transmisji cyfrowej, gdzie można liczyć błędnie odebrane bity lub symbole. W transmisji analogowej jakość ocenia się głównie przez zakłócenia, szumy i zniekształcenia.

Wzrost poziomu szumu zmniejsza odstęp sygnału od szumu. Skutkuje to gorszym obrazem, dźwiękiem lub większą podatnością sygnału na zakłócenia.

Oznacza, że sygnał użyteczny wyraźnie dominuje nad szumem. Taki tor transmisyjny ma dobrą jakość i zapewnia stabilniejszy odbiór.

Należy pomnożyć przepustowość przez czas transmisji. Jeśli przepustowość jest podana w bitach na sekundę, wynik trzeba przeliczyć na bajty, dzieląc przez 8.

Bit to najmniejsza jednostka informacji oznaczana małą literą b. Bajt oznacza się dużą literą B i składa się z 8 bitów.

Ponieważ 1024 Kbps oznacza 1024 kilobity na sekundę. Po podzieleniu przez 8 otrzymujemy 128 kilobajtów na sekundę.

Oznacza to, że ilość przesłanych danych nie jest zmniejszana przez algorytmy kompresji. Obliczenia wykonuje się bez dodatkowego współczynnika kompresji.

Nie. Kbps oznacza kilobity na sekundę, a KB/s kilobajty na sekundę. Aby przejść z Kbps na KB/s, należy podzielić wartość przez 8.

Prześle 1024 kilobity, czyli 128 kilobajtów danych. Wynika to z przeliczenia 1024 ÷ 8.

Elementowa stopa błędów, czyli BER, określa stosunek liczby błędnie odebranych bitów do całkowitej liczby przesłanych bitów. Im mniejsza wartość BER, tym lepsza jakość transmisji.

Ponieważ miernik BER sprawdza rzeczywistą liczbę błędów w przesyłanych bitach. Pozwala więc ocenić, czy łącze poprawnie przenosi dane cyfrowe.

Miernik mocy optycznej mierzy poziom sygnału świetlnego w torze optycznym. Miernik BER ocenia poprawność transmisji danych, czyli liczbę przekłamanych bitów.

Do łącza wysyła się znany wzorzec bitowy, a po stronie odbiorczej porównuje się odebrane dane z tym wzorcem. Różnice są zliczane jako błędy transmisji.

Oznacza to statystycznie jeden błędny bit na miliard przesłanych bitów. Jest to bardzo dobra jakość transmisji w wielu systemach cyfrowych.

Pomiar BER stosuje się podczas uruchamiania, diagnostyki i odbioru cyfrowych łączy transmisyjnych. Pomaga wykryć problemy z tłumieniem, zakłóceniami, synchronizacją lub jakością toru.