Rezystancja stałoprądowa przewodu

Słownik kwalifikacji INF.06 - Montaż i eksploatacja szerokopasmowych sieci kablowych pozabudynkowych

Rezystancja stałoprądowa to opór elektryczny przewodu mierzony dla prądu stałego. Określa, jak bardzo przewodnik utrudnia przepływ prądu. Im większa rezystancja, tym większe straty energii i spadek napięcia na danym odcinku kabla.

Od czego zależy rezystancja?

Rezystancja przewodu zależy głównie od:

  • materiału przewodnika — miedź ma małą rezystywność, stal dużo większą,
  • długości przewodu — im dłuższy przewód, tym większa rezystancja,
  • przekroju żyły — im większy przekrój, tym mniejsza rezystancja,
  • temperatury — wzrost temperatury zwykle zwiększa rezystancję metali.

Miedź a stal miedziowana

Żyła całkowicie miedziana przewodzi prąd stały lepiej niż żyła stalowa miedziowana CCS o takim samym przekroju. Dzieje się tak dlatego, że w CCS znaczną część przekroju stanowi stal, która ma znacznie większy opór właściwy niż miedź.

W pytaniach egzaminacyjnych należy więc kojarzyć:

  • pełna miedź → mniejsza rezystancja stałoprądowa,
  • stal miedziowana CCS → większa rezystancja stałoprądowa,
  • ten sam przekrój → decyduje głównie materiał przewodnika.

Rezystancja stałoprądowa jest szczególnie ważna przy zasilaniu urządzeń kablem oraz przy ocenie jakości i typu przewodnika.