Co to jest SDM?
SDM (Space Division Multiplexing), czyli multipleksacja przestrzenna, to technika zwielokrotniania transmisji polegająca na wykorzystaniu oddzielnych torów transmisyjnych dla różnych sygnałów.
Najważniejsze skojarzenie egzaminacyjne: SDM wykorzystuje powielenie toru transmisyjnego.
Na czym polega SDM?
W SDM sygnały nie są rozdzielane w czasie, częstotliwości ani długości fali, lecz przesyłane są równolegle różnymi drogami fizycznymi lub przestrzennymi.
Przykłady torów w SDM:
- osobne włókna światłowodowe w jednym kablu,
- osobne pary przewodów w kablu miedzianym,
- osobne kable lub kanały kablowe,
- osobne anteny lub strumienie przestrzenne w systemach radiowych.
Różnica między SDM a innymi technikami
- TDM dzieli dostęp do medium w czasie.
- FDM dzieli pasmo na różne częstotliwości.
- WDM dzieli transmisję optyczną na różne długości fali.
- SDM wykorzystuje wiele niezależnych torów transmisyjnych.
Przykład w sieciach kablowych
Jeżeli operator zamiast przesyłać kilka sygnałów jednym włóknem przy różnych długościach fali stosuje kilka osobnych włókien, to wykorzystuje zasadę SDM. Każdy sygnał ma wtedy własną fizyczną drogę transmisji.
Typowa pułapka egzaminacyjna
Sformułowanie „powielenie toru transmisyjnego” nie oznacza podziału czasu ani częstotliwości. Oznacza zastosowanie dodatkowych, równoległych torów. Dlatego poprawną odpowiedzią jest SDM.