Złącza RF koncentryczne służą do łączenia kabli koncentrycznych w torach wysokiej częstotliwości, np. w instalacjach antenowych, radiokomunikacji, sieciach komórkowych, systemach telemetrycznych i pomiarowych. Ich zadaniem jest zapewnienie ciągłości żyły środkowej, ekranu oraz zachowanie odpowiedniej impedancji falowej toru.
Typowe rodzaje złączy RF
- SMA – małe, gwintowane złącze wysokoczęstotliwościowe; często spotykane w urządzeniach radiowych, modułach GSM/LTE, Wi-Fi, GPS i systemach przywoławczych.
- N – większe, solidne złącze stosowane w instalacjach antenowych i sprzęcie pomiarowym; zwykle do pracy przy większych mocach niż SMA.
- TNC – podobne do BNC, ale z połączeniem gwintowanym; stosowane tam, gdzie wymagana jest większa odporność mechaniczna połączenia.
- UHF / PL-259 – starszy typ złącza radiowego, popularny w radiokomunikacji, szczególnie w niższych pasmach.
- F – złącze używane głównie w instalacjach telewizji kablowej i satelitarnej; żyła środkowa kabla często pełni rolę styku centralnego.
Na co zwracać uwagę przy rozpoznawaniu?
W pytaniach egzaminacyjnych ważne są: rozmiar złącza, obecność gwintu, wygląd styku centralnego, sposób mocowania do kabla oraz typowe zastosowanie. Złącze SMA jest małe, precyzyjne, najczęściej złocone i posiada gwint. W wersji do zaciskania może występować z tulejką zaciskową i osobnym pinem centralnym.
Znaczenie dopasowania
Złącze musi być dobrane do impedancji toru, najczęściej 50 Ω w systemach radiowych albo 75 Ω w instalacjach RTV/CATV. Nieprawidłowe złącze może powodować odbicia sygnału, wzrost SWR i dodatkowe tłumienie.