Złącze N to koncentryczne złącze radiowe stosowane w instalacjach wysokiej częstotliwości, m.in. w infrastrukturze sieci komórkowych, systemach radiowych, antenowych, mikrofalowych oraz przywoławczych.
Jest to złącze gwintowane, przeznaczone do pracy z kablami koncentrycznymi. Dzięki solidnej konstrukcji dobrze sprawdza się w instalacjach zewnętrznych, gdzie ważne są trwałość mechaniczna, ekranowanie i odporność na warunki środowiskowe.
Cechy rozpoznawcze
Złącze typu N można rozpoznać po:
- dużej, metalowej obudowie,
- nakrętce z gwintem zewnętrznym lub wewnętrznym,
- radełkowanej powierzchni ułatwiającej dokręcanie ręką,
- centralnym styku przewodu sygnałowego,
- zastosowaniu w torach antenowych i radiowych.
Parametry i zastosowanie
Najczęściej spotykana wersja złącza N ma impedancję falową 50 Ω, typową dla instalacji radiokomunikacyjnych. Istnieją również wersje 75 Ω, stosowane rzadziej.
Złącze N wykorzystuje się m.in. w:
- stacjach bazowych telefonii komórkowej,
- antenach radiowych,
- systemach przywoławczych,
- urządzeniach pomiarowych RF,
- łączach mikrofalowych,
- instalacjach WLAN z antenami zewnętrznymi.
Odróżnienie od innych złączy
W pytaniach egzaminacyjnych złącze N bywa porównywane ze złączami F, TNC i UHF.
- F — popularne w telewizji kablowej i satelitarnej; często wykorzystuje żyłę kabla jako pin środkowy.
- TNC — mniejsze złącze gwintowane, podobne konstrukcyjnie do BNC.
- UHF — starsze złącze radiowe, np. PL-259/SO-239, stosowane głównie w niższych częstotliwościach.
- N — większe, solidne złącze RF, charakterystyczne dla instalacji antenowych i infrastruktury komórkowej.